danışımırdı ki, bu “bəy oğludur-filan”. Tərifləmək kimi başa düşülməsin, amma ağıllı adam idi babam.İstənilən vəziyyətdən çıxış yolu tapa bilirdi, taktika dəyişdirə bilirdi. Mənim 10 yaşım olanda Allahın dərgahına qovuşdu, onun qardaşı isə 9 il sonra dünyaya göz yumdu.Bacıları hələ gənckən pvladsızlıqdan gözlərini əbədi qaparmışdılar. Babamın 2 qız uşağı olmuşdur-hansı ki, biri anam, digəri xalam Kəmalədir. Babamın qardaşının 2 oğlanı olmuşdu-Ramil və Seymur. Anam qızlıq soyadını bu vaxta qədər qoruyub saxlayır.Atam onun seçiminə hörmətlə yanaşır.Nənəm isə elə hey özünü qoyur dağ başına ki, bu nəsli mən davam etdirirəm-filan.Hərdən nənəmin ağlına şübhə edirəm də...
Ailə xatirələrini qoyum bir kənara, onsuz da danışacağım hələ çox şey var...
-Nərmin...
Səsə gülümsünüb Rəfiqəyə mənalı baxış atdım.
-Eşidirəm...
-O, yenə sənə sürpriz edib...
Deyəsən bu cənab mənim düşündüyümdən də inad çıxdı.Onun yerində başqa kimsə olsaydı, çoxdan kürəyini çevirib getmişdi...Naz etmirdim, sadəcə qarşımdakı insanı tanımağa məcbur idim.Onsuz da qapımızı çoxları taqqıldatmış, elçi kimi təşrif buyurmuşlar, mənim nəzakətlə “yox” cavabımdan süzülə-süzülə getmişdilər.Anamla atam mənim seçimimə qarışmazdılar.Mən elə ailədə tərbiyə almışdım ki, səhv etmək imkansız idi.Amma nənəm...Aman, aman, aman...Sanki mən evdə qalmış qız qurusuyam da, tez evlənməliyəm-filan...Anam da bu məsələdə nənəmlə dəfələrlə az qala “3-cü dünya müharibəsi” etmişdi.Nənəm həmişə öz fikirlərini müdafiə edəndə anam onun qarşısına elə misal çəkirdi ki, nənəm day susurdu-Xalamın və onun qızının həyatı...
...Yenə ailə xatirlərinə qapıldım.Rəfiqənin mənə zillənən maraq dolu baxışlarına qarşılıq səmimi təbəssümümü nümayis etdirib mülayim tonda soruşdum:
-Nə kimi sürpriz?!...
Rəfiqə əlini telefona uzadıb dəstəyi qaldırdı.Lazimi nömrəni yığıb 1-2 kəlməlik nəsə dedi.Mən heç nə olmamış kimi rahatlaşıb baş verəcək prosesləri izləməyə hazırlaşırdım.Qapının açılması ilə içəriyə qızılgül dəstəsinin daxil olması ilə üzümdəki