istəmədim...
-Səni itirmək istəmirəm,-deyib onun boynunu bərk qucaqladım.
Orxan isti əlləri ilə məni özünə sıxıb qucaqladı.Saçlarımın ətrini içinə çəkərək qulağıma pıçıldadı.
-Səni sevirəm, Nərmin...Çox sevirəm...
-Mən də...Mən də səni sevirəm...
Biz neçə müddət beləcə bir-birimizi bəmbərk qucaqladıq heç xəbərimiz olmadı...Hər ikimiz maşında əyləşib bir-birimizə baxırdıq.Təbəssüm əskik olmurdu.Əlini yanağıma toxundurub dodaqlarımdan öpəndə bu dəfə qarşılıq verirdim.
-Yaxşı ki, varsan, Nərmin,-deyib alnını alnıma dirədi.
Gözlərinə baxıb mən də limlə onun yanağını sığalamağa başladım.
-Sən də..Yaxşı ki, sən də varsan..
Küçənin qaranlığa bürünməsi və ətrafda ins-cinsin gözə-görünməməsi bizim xeyrimizə idi.
-Nə vaxt?!
-Nə?!-anlamayaraq ona baxdım.
-Nə vaxt gəlim?!!
-Nə vaxt istəsən,-deyib qolumdakı saata baxdım.-Mən getməliyəm...
Əlimi öpüb gözlərimə nüfuz elədi.İlahi! O anı sözlə ifadə edə bilmirəm...
...Səhər oyanan kimi Orxan gəlib durdu gözlərimin qabağında.Axmaq təbəsümlə yerimdən qalxdım.Geyinib-keçindikdən sonra makiyajımı tamamlayıb zala keçdim.Anama kömək edib ikimiz də masa arxasına keçdik.Atamla qardaşım öz aralarında nəsə qızğın söhbət edirdilər.Nənəm isə fikirli görünürdü.Anam soyuqqanlılığını bir kənara atıb narahat səslə soruşdu:
-Nəsə olub?
Nənəm gözlərini qaldırıb anamla mənə baxdı.Atamla qardaşım da söhbətlərini yarımçıq kəsib baxışlarını nənəmə zillədilər.
-Heç...Fikiləşirəm sadəcə...
-Nə haqqında?!...
-Qızımla nəvəmin həyatı...
Yenə xalamla xalamqızının həyatı gəldi ortaya.Bircə diskussiya obyektinə çevrilməsin.
-Ana, başlama yenə!-anamın səsi əsəbdən titrəməyə başladı.
-Mən səhv elədim, indi başa düşürəm,-peşmançılıqla etiraf etdi.
-Çox gec başa düşdün, ana, çox gec,-anamın gözləri dolurdu yavaş-yavaş.-Sonrakı peşmançılıq isə fayda vermir...Faiqə nə böhtanlar atdın, halbuki onun günahı yox idi bu evlilikdə, bacardığı qədər bacıma hörmətini əsirgəmədi.Onun nə günahı vardı, hə?! Bədbətxlərin bədbəxti idi yazıq, görürdüm axı,