, gözlərindən görürdüm ki, bu evlilik zordur...
Anam sözlərini güclə bitirib ayağa qalxdı.Nənəmə təəssüf dolu baxış atıb otağına addımladı.Atam narahat olub onun ardınca getmək istəyirdi .Elə təzəcə ayağa qalxmışdı ki, telefonu zəng çaldı.Onun necə təəccübləndiyini görüb qardaşım da ayağa qalxdı.
-Ata, nə oldu sənə birdən? Kimdir zəng edən?
Gözlərini ekrandan zorla qopardaraq nənəmə baxdı.Zəngi qəbul edib bir kəlmə deməsi yetərli oldu ki, atamı anlayaq.
-Ramil?!...
İlahi!Ramil əmi, 6 ilə yaxındır...
Nənəm sanki illərin yuxuusndan ayılıbmış kimi stola dayaq verib ayağa qalxa bildi.
-Nə olub ona?!
Atam Ramil əmini fiqqətlə dinlədikdən sonra tələm-tələsik cavabladı.
-Gəlirəm, Ramil, gəlirəm,- həyəcanla deyib zəngi sonlandırdı.
-Nə olub soruşdum!-nənəm səsini qaldırdı.
-Zərifə xanım, xahiş edirəm, səs tonunuzu azaldın..
Anam həyəcanla gəlib atamın yanında duraraq nənəmə qəzəbli baxış atdı.Atam dərindən nəfəs alaraq stulun başına keçirtdiyi pencəyi geyinib ara vermədən dedi:
-Faiq xəstəxanaya düşüb.İşə gedərkən avtomobillə toqquşub...
Davamını eşidə bilmədim.Stula çökəndə gözlərimin dolub daşmağa başladı.Atamla anam tələm-tələsik, ildırım sürtilə evdən çıxıb getdikdən sonra qardaşımın kinayəli sözünə özümə qayıda bildim.
-Razı qaldın?!-nənəmə ünvannlanmışdı.-Deyəsən sənin istədiyin bu idi, nənəcan,-kinayənin duzu artdı.
Nənəm susmuşdu.Sadəcə susmamışdı, ətrafdan təcrid olunmuşdu sanki.Gözləri batdıqca batırdı, çökdükcə çökürdü.Nəfəs alıb-almadığı bilinmirdi.
Mən özümdə güc tapıb evdən çıxmaq istəyərkən nənəmin sözünə ayaq saxlamağa məcbur oldum.
-Mən...peşmanam...
Artıq çox gecdir, çox..!
Binadan çıxmağa imkan tapmışdım ki, qarşımı maşın kəsdi.Dalğınlıqdan özümə necə gəldimsə qarşımda Orxanı gördüm.Narahatçılıqla üzümü əlləri arasına alaraq gözlərimə baxdı.
-Nə olub sənə?
-U..zaq...la..şaq,-qırı-qırıq dedim.
-Yaxşı, gəl,-deyib maşının qapısını açdı.
Maşın bir az yol getmişdi ki, soruşmağa qərar verdi.
-Nərmin, nə baş verib?!-səsi sakit