idi.
Mən başımı şüşəyə dayayan kimi yanaqlarım islanmağa başladı.
-Bilmirəm, Orxan, bilmirəm...
Orxan maşını kəskin sürətlə yolun kənarına çəkib barmaqları ilə damcıları qurulamağa başladı.
-Nərmin, belə etmə...Nəsə olub ki, ağlayırsan...
Cavablandırmağa gücüm qalmadığından onun qollarına sığındım.Orxan məni bərk qucaqlayıb saçlarıma sığal çəkirdi.
-Sakitləş...
...İş günüm necə gəlib keçdi, heç xatırlamadım.Heç kimə heç nə deməsəm də deyəsən nəsə hiss etmiş olmalıdırlar ki, mənə tez-tez baxırdlar.Mən isə təbəssüm nümayiş etdirib özümü rahatlaşmış kimi göstərməyə davam edirdim.Rəfiqənin üzündə güllər açırdı.Bu, mənim təəccübümə səbəb oldu.
-Rəfiqə..?!
-Haycan Nərmin,-deyib mənə sevinclə baxdı.
Gözlərinin içi belə gülürdü,az sonra 32 dişini nümayiş etdirdi.
-Xeyir ola?!-maraqlanıb soruşdum.
-Nərmin, çox xoşbəxtəm, çooox,-az qala qışqırırdı.
-Ay qız, yavaş...
-Nərmin, evlənmirəm, evlənmirəm, evlənmirəm...
Mahnı oxumağa davam eləmək istəyirdi ki, mən cəld sözünü kəsdim
-Bir dəqiqə,Nərmin..
-Qardaşım Səlim məni qurtardı...Onunla danışanda cəsarət tapıb dedim.Necə qəzəbləndisə səsindən az qalsın qulağım batsın.Telefonla atamla danışmaq istəsə də,sonra fikrindən daşınıb üzbəüz danışmağa qərar verdi.Moskvadakı işlərini qaydaya salaraq gəlib valideynlərimlə dava edib...Həmişə məni qoruyurdu, uşaq olanda kimsə mənim qəlbimə azacıq dəydimi, dava-dalaş edərdi.Atam güclə onu sakitləşdirirdi...
Rəfiqə “stop” bilmədən danışmağa davam edirdi, mən isə onun sevincinə şərik olaraq təbəssümlə dinləyirdim...
...Axşam yenə bulvarda əl-ələ gəzişirdik.Orxan fikirli olduğumu sezib qəfil sualı ilə məni “oyandırdı”
-Yenə nə olub?!
Onun qarşısına keçib gözlərinə baxa-baxa birnəfəsə soruşdum:
-Heç...
O, çənəmi qaldıırb mənim gözlərimə baxdı.
-Nərmin..?!
-Orxan, inan ki, heç nə olmayıb, sadəcə...
-Sadəcə nə?!...
Cəld çənəmii azad edib üzümü dənizə tutdum.
-Sadəcə qorxuram...
-Nədən?!..
-Mən bu vaxta qədər çoxlarına “yox” demişəm...
...Biz bir az gəzdikdən sonra