a telefonuma zəng gəldi.Ekranda nənəmin adı göründü.Narahatçılıqla cavablandırdım.
-Nənə, nə olub?!
-Heç, balam, təkəm evdə,-kövrək səslə deyib ağlamağa başladı.
-Nənə, ağlama, gəlirəm indi,-deyib zəngi sonlandırdım.-Orxan, mən getməliyəm, nənəm təkdir, narahatam...
-Gəl,-deyib əlimdən tuturaq maşına doğrulandıq.
...Mən açarla qapını açıb evə girəndə bir anlıq qorxdum.Qaranlıq idi.İşıqları yandırmaq istəyəndə zaldan nənəmin səsi gəldi.
-Lazım deyil, istəmirəm...
Yavaşca zala girib kürsüdə əyləşmiş nənəmə baxdım.Qarşına keçib dizlərimi yerə qoydum.
-Nənə..?!
Nənəm üzümü sığallayıb dolmuş gözlərlə mənə baxdı.İçimi elə bərk ağrıdı ki.
-Nənə, necəsən? Bir yerin ağramır ki?!-səsim titrəyirdi.
Nənəm cavab vermək əvəzinə alnımı öpdü...Səhər olar-olmaz anamla atamın qızğın söhbətlərinə ayıldım.Cəld geyinərək makiyajsız halımla zala üz tutdum.
-Faiqin vəziyyəti stabildir? Əminsən?-anam ara vermədən suallarını yağdırırdı.
-Mən bir sözü nə qədər təkrarlayacam?!
Nənəm onlara baxaraq nəsə soruşmaq istəsə də, çəkinirdi deyəsən.Anam bunu hiss edərək üzünü ona tutdu.
-Eşidirəm...
-Ramil..?!
-Ramil, yaxşıdır, hətta deyərdim ki, əladır.Sadəcə Faiqin başına gələnlər onu üzdü...
-Aydındır,-deyib fikrə getdi.
Ayam başını bulamağa macal tapmamış telefonuna zəng gəldi.
-Eşidirəm...Aydındır...Gəlirəm...
Atam çıxıb getdikdən sonra anama yaxınlaşdım.
-Mən Faiq əmini görmək istəyirəm.
-Yaxşı, qızım, gedərik...
-Mən də,-nənəmin əminliklə deyib ayağa qalxdı.
Dördümüz-nənəm, anam, mən, qardaşım, səhər qəlyanaltısını etdikdən sonra maşına mindik.Anam sükan arxasına keçib mütəkərriki işə saldı.Mən Orxana mesaj atdım ki, mənə görə aləmi bir-birinə vurmasın.
Nənəm yol boyu narahat idi.Anam güzgüyə baxıb onun halına təəssüflənirdi.Mən yanında oturduğunda halımdakı dəyişikliyi sezib asta səslə soruşdu:
-Qızım, nəyin var?
-Heç, ana,-deyib kədəli təbəssüm etdim.-Atam hara getdi?!
-Nazirliyə yəqin, yoxsa niyə maşın əvəzinə metroyla getsin ki?!...
...Və nəhayət ki, gəlib