çatdıq.Dördümüz də içəri girəndə dostluğa bir daha şahid olduq.Ramil əmi Faiq əminin üzünü güldürə bilmişdi...
Ramil əmi aradan çıxdıqdan sonra nənəm güclə soruşdu:
-Bu...necə oldu?
-Dalğın idim, maşını görmədim.Əslində o qədər də bərk əzilməmişəm, amma həkimlər...
-Mən bacıma xəbər vermişəm,-anam qəflətən bildirdi.
-Neylədin?!Kəmaləyə niyə dedin axı?!
-Faiq, sən onun uşaqlarının atasısan, bilməyə haqqı var...
-Mən o mənada soruşmadım.Sadəcə oradan bura gəlmək...
-Gələcək,-nənəm qətiliklə dedi.
...İşlə əlaqədar kağızlara başım o qədər qarışmışdı ki, zəngə diksindim.Rəfiqə pıqqıltı ilə mənə baxıb gülümsəməyini güclə saxlayırdı.Ekrana baxıb başımı buladım.Kabinetdən çıxıb cavablandırdım.
-Eşidirəm, Orxan...
-Necəsən?-kədərlə soruşdu.
-Yaxşıyam,-deyib tez də soruşdum.-Nə olub sənə?
-Heç...İşlə bağlıdır, bir az da başım ağrıyır...
-Orxan..!-artıq narahat olurdum.
-Nərmin, ciddi bir şey deyil, əmin ola bilərsən...
Bir az da söhbət etdikdən sonra sağollaşdıq.Yerimə keçib əyləşsə də fikrimi bir yerə toplaya bilmirdim.Rəfiqənin səsinə keylikdən çıxa bildim nəhayət ki.
-Nərmin,nəyin var sənin?!
-Heç, Rəfiqə,-deyib təbəssüm etdim.
Axşamı səbrsizliklə gözləyirdim.İş vaxtı bitər-bitməz özümü bayıra atdım.Budur, yenə Orxan uzaqdan maşına söykənmiş vəziyəttdə idi, amma fikirli olduğu hələ uzaqdan sezilirdi.Yaxınlaşıb üzünə diqqətlə baxmağa başlayanda özünə gələrək mənə gülümsədi.
-Necə keçdi iş günün?
-Orxan, işə bağlı hansısa problemlər var?
Cavablandırmaq əvəzinə əlimi öz əlləri içinə alıb öpdü.Gözlərimə dərin baxış nüfuz etdirib dedi:
-Nərmin, ciddi bir şey yoxdur...
...Yenə axşam gəzintisi.Onu tanıdıqca sanki özümü də kəşf edirdim...
Evə qayıdanda qapını atam açdı.Nədənsə mənə elə gəldi ki, bu axşam söz-söhbətsiz ötüşməyəcək.Atam kədərli təbəssüm edib mənə maraqla baxırdı.
-Ata, anlamadın..?!-ayaqqabımı çıxarda-çıxarda soruşdum.
-Heç, qızım, keç zala, ailəvi söhbətimiz var...
Nənəm, atam, anam, mən və qardaşım.Bir-birimizə baxaraq