gülümsündü.-Yaxşı ki, varsan...
-Orxan, əminsən heç nə olmayıb?!...
Orxan gözlərini yumub dodaqlarını bir-birinə bərk sıxdı.
-Mənə adam lazımdır...
-Adam?!
-Hə, öz işini peşəkar bilən biri...
-Axı..?! Bir dəqiqə...Nə şi?!
-Mən təkbaşına onlara öyrədə bilmirəm ki, ay filankəs, adam kimi davranmaq lazımdır...Müştəriləri qaçırdırlar...
-İndi sən elə birisini axtarırsan ki, sənə bu işdə kömək olsun, hə?!
-Aha!...
Bilmirəm niyə, amma o an ağlıma yalnız biri gəldi:Ramil əmi.Təbii ki, bunu Orxana demədim, sadəcə düşüncələr məni əsir etmişdi...
Günlərin birindən mən onun işlədiyi və getdikcə böyüyən baş ofisinə yollanmaq fikrinə düşdüm.Haqqında çox şey eşitmişdim həm Orxandan, həm də valideynlərimin topladığı məlumatlardan.Taksiyə minib sürücüyə ünvanı bildirdim.Yol boyu düşüncələr məni rahat buraxmırdı.Ona şans verirəm özümdən asılı olmayaraq.Axı niyə?! Nə var ki onda bu qədər cəzbedicidir?! Yaraşıqlıdır deyə bilməzdim, amma həddindən artıq güclü xarizmaya sahib olduğunu deyə bilərəm.İşində həddindən artıq təlbkar, üstəlik yeri gəldikcə sərt ollduğu haqqında bildirişlər də almışdım, amma münasibətlərimizdə bunu sübut edə biləcək dəlillər yox idi.
Budur, gəlib çatdıq.Binaya baxıb sürücüyə haqqını pdədim.Maşın salonunu tərk edəib bir daha nəzər saldım.İçəriyə doğru addımlarımı atmağa başladım.Elə bu zaman özü mənə tərəf gəlməyə başladı.Mən daha hərəkət etməyib dayandım.
-Nərmin?!-təəccüb qarışıq sevinclə soruşdu.
Gülməmək üçün özünü güclə saxladım.
-Kabus-filan deyiləm, narahat olma...
O ağzını açıb mənə nəsə deməyə çalışırdı ki, ona yaxınlaşan qız əlindəki qovluğu uzadaraq mülayim səslə soruşdu:
-Orxan bəy, bu sənədləri axtarırdınız?!...
O an anladım hər şeyi...Məni qısqanclıq bürümüşdü.Mən Orxanı sevirdim.Dəlilər kimi sevirdim...
Mən ofisin binasından çıxmağa çalışırdım ki, möhkəm əl mənim qolumdaan yapışb özünə tərəf çəkdi.Üz-üzə, göz-gözə, nəfəs-nəfəsə.
-Nərmin, hara qaçırsan?-narahatçlıqla soruşdu.
-Sənin işin var, narahat etməyim,-deyib ondan