ə gözləyirdik ki, eşitdiyimiz xəbər hər şeyi yerlə bir etdi sanki.Xalamoğlu nişanı geri qaytarıb! Hamımız ondan səbəbini öyrənməyə çalışsaq da cavab bir oldu:İs-tə-mi-rəm!Hətta qızdan da söz qopartmağa cəhd etdik, o isə heç nə anlamırdı ətrafında nələr baş verir, gücü ancaq ağlamağa çatırdı.
Xalamın ağlamaqdan gözləri şişmişdi.Elə hey dayanmadan özünü günahlandırır ki, mən bəxbəxt olmaqla öz övladlarımı da bədbəxt elədim.Hər şeyin səbəbkarı mənəm, mən! Anam onu güclə sakitləşdirdi.Mənsə xalamoğluna baxıb ondan daha məntiqli açıqlama gözləsəm də, sadəcə qəmli baxışlarla mənə baxıb susmağa üstünlük verdi.Ayağa qalxmağa çalışırdım ki, eşitdiklərim məni titrətdi.
-Mən..qorxuram, Nərmin, çox qorxuram...Anamnla bacımın yaşadıqlarını ona yaşatmaqdan qorxuram...
-Bəs o qızın günahı nədir?!...
-Günel güclüdür...
Mən onun üzgün halını görüb daha üstünə getmədim.Faiq əmi oğlu ilə söhbət edərək ona anlayış göstərirdi.Xalamqızı isə....gyanaqları islanırdı tez-tez...
Bu olaylarından üstündən 5 il kedikdən sonra ata evimdən tufan qopdu.Adətən mənim seçimimə qarışmayan anam qardaşımın ona seçdiyi gəlin namizədini heç cürə qəbul edə bilmirdi.Hər gün evdə ana-oğul davası olurdu, loru dillə demək mümkündürsə.Atam anamı sakitlədirsə də, qadın özündən çoşub daşırdı.Nənəm başqa vaxt olsaydı, tamaşaçı olmaqdan daha çox özü müdaxilə edərdi.Amma xalamla onun uşaqlarının həyatı onu susdurmağa məcbur etmişdi sanki.Nə qızının tərəfində dura bilirdi, nə də nəvəsinin...
Qardaşım “Mən ancaq və ancaq onunla evlənəcəm!” deyib kişi kimi də sözünün üstündə dayandırdı.Orxan mənə qarışmamağı məsləhət gördüyündə mən də nənəmlə atam kimi izləyici idim.Atam gələcək gəlinini bəyənmişdi, amma anam öz oğluna tamam başqa qız arzulamışdı deyə onun seçimi ilə barışmaq istəmirdi.1 ay dayanmaq bilmədən evdəki “soyuq müharibə”nin sonunda anam razılaşdı.Anam qızı tanıdıqca istər-istəməz təsirlənirdi.
Qardaşım bankların birində çalışırdı.Arxasında “adam”ı olduğundan tez bir zaman çərçivəsində