i təbəssüm əskik olmadı, əksinə genişləndi.
Rəfiqə mənim həmişəki halıma narahat olmalıdır ki, gərgin tonla soruşmağa qərar verdi.
-Nərmin, nə edəcəksən?!...
-Bilmirəm, Rəfiqə...
Mən sadəcə insanlara güvənmək məsələsində ehtiyatlı biriyəm.Ona görə də bu vaxt qədər hamıya “yox” deyib yola salmışdım.Həm mənim elə qohumum vardır ki, az-az yadıma düşürdü, amma hər dəfəsində öz xarakteri ilə məni inandırırdı ki,belə insanların kökü hələ kəsilməyib...O insan barədə sonra danışacam...
Mən beynəlxalq münasibətləri oxuyurdum.Ailəmin pulu sayəsində ilk öncə Yunanıstanda təhsil almağa başlamışdım.Amma ailə özləmi məni o qədər sıxırdı ki, bu tez-tez mənim sağlamlığıma mənfi təsir göstərirdi.1 il oxuduqdan sonra valideynlərimdən xahiş elədim ki, məni geri qaytarsınlar.Onlar da mənim sözümü yerimə salmadılar.Mən passiv həyat sevmirəm, elə buna görə də Bakıdakı universitetlərin birində oxuyan kimi darıxmağa başladım.Dərs-ev, arabir qızlarla gəzinti-filan,bunlar məni sıxdıqca sıxırdı.Ailəm də bunu başa düşürdü...Mən qiyabiyə keçib işləməyə başladım.Valideynlərimin tanışları çox idi.Ona görə də mənə XİN-də adicə “kağız” işinə düzəltmək çətin olmadı...
Mənim ardımca düşüb əl çəkmək bilməyən Orxan məni xalamqızı ilə birgə getdiyim açılışların birində görüb bəyənmişdi.Üz cizgilərindən mənə sərt, öz işində tələbkar adam təsiri bağışladı.Onun digərlərindən fərqləndirən xüsusiyyət baxışları idi.Mənim “yox” cavabımdan sonra başqaları kimi qarşıma çıxıb zəhrimarını nümayiş etdirmədi. əksinə mənə elə baxışla baxdı ki, sanki məni tanıyırdı...
...İşlər öz qaydası ilə gedirdi.Mən arabir qızılgüllərə nəzər saldıqda qeyri-ixtiyari sadə təbəssümlə gülümsünürdüm.Budur, telefonumun zəngi çalındı və ekranda artıq qəzbər bildiyim nömrə peyda oldu.Telefonu əlimmə alıb kabinetdən çıxdım.Salamlaşıb hal-əhval tutduqdan sonra birbaşa söhbətə keçməyə qərar verdim.
-Buyurun, Orxan bəy...
-Nərmin xanım, mənə şans yaradın...
-Nə kimi şans?!...
-Gəlin bir-birimizi tanıyaq...
Əslində olduqca