i ildırım sürətilə tərk etdi.Nənəm yerindəcə sonub qalmışdı.Anam baş verən olaya pis olsa da nənəmin hazırki vəziyyətinə kinayəli dodaqucu gülümsündü...
Ramil əmi gedən gündən nə az-nə çox 6 il keçdi...
İndi mən ailə xatirələrini vərəqləyə-vərəqləyə az da olsa Orxanın üz cizgilərinə nəzər salırdım.Sərt, tələbkar olduğu o dəqiqə bilinirdi, amma o gözlərindəki parıltı onun tamam başqa adam olduğunu deməyə əsas verirdi...
-Nərmin xanım, mənə güvənin..
-Niyə?!-özüməgüvənlə soruşdum.
-Sadəcə bir-birimizi tanımalıyıq...
-Bu məsələdə mənim heç kəsin ağlına ehtiyacım yoxdur, Orxan bəy..
Orxanın deyəsən cavab xoşuna gəlmişdi ki, mənə sirli gülümsədi.
-Bilirəm, Nərmin xanım...Sizin haqqınızda çox şey bilirəm ümumiyyətlə..
-Çox şey bilmək məbni tanımaq demək deyil, Orxan bəy..
Orxan şərabdan 1-2 qurtum alıb mənə baxanda içimə titrəmə düşdü.Amma yenə də bunu büruzə verədim.Sadə təbəssümlə ona baxıb davamını gözləməyə başladım.
-Niyə hamıya “yox” cavabını verirsiniz?! Qıraqdan baxan düşünər ki, yəqin sevgiliniz var...
-1-cisi, millətin nə dediyi mənim vecimə də deyil. 2-cisi sevgilim-filan yoxdur və olmayıb da. 3-cüsü isə, Orxan bəy, mən insanlara o dəqiqə güvənəcək qədər axmaq biri deyiləm, nəzərinizə çatdırım!...
Mən mülayım tonda öz xəbərdarlığımı bildirib ona baxdım.Yox, deyəsən yenə kefinə soğan doğramadım.Qısacası bu adamı sındırmaq imkansız idi.Əlbəttə, bazardakı rəqibləriondan az-çox çəkinirlərsə, mən nə karəyəm ki,onu sındırım?!...
...Səhər evdəki gərgin ab-havanı hiss edib üzümü ailəmə tutdum.Qardaşım əsəbi halda qəlyanaltısını edirdi.Nənəmlə anam yenə bir-birlərinə “düşmən” kimi baxırdılar.Atam isə durumdan bezmiş ifadə isə başını bulayırdı.
-Nə olub?!...
-Heç nə , qızım,-atam könülsüz cavablandırıb masa arxasından qalxdı.
-Mən əsgərliyə gedəcəm!-qardaşım əsəblə yeməyini bitirib dedi.
Aydın məsələdir.Yenə nənəm...
-Amma balam mənim...
-Nənə, gedəcəm!!!...Sonra arxamca dır-dır danışmasınlar ki, ay, bunda utanma yoxdur bəyəm?! ..Bunu istəyirsən,