nənə?! Günü elə bugün o lənətəgləmiş kağızı dəyişdirin! Bezdim artıq əmrlərinizdən! Mənim qərarlarıma hörmət edin!..
Qardaşım səsini yüksəldərək nənəmə qəzəblə baxdı.Və birdən evi tərk etdi.
-Mənim başım partlayır artıq!-atamın səsi gərgin çıxdı.
Atam ümumiyyətlə az-az hallarda əsəbiləşən adam idi.Travmatoloq olması buna öz təsirini göstərmişdi.Amma əsəbiləşəndə üzünü görməmək yaxşıdır.Anamla nənəmin davalarına şahid olmuş atam pencəyini əlinə alaraq anama səsləndi.
-Mən gedirəm, gəlirsən?!...
..İşdə evdəki son “proses” və dünən axşamki söhbət yadımdan çıxmaq bilmirdi.Hələ üstəlik də Rəfiqənin mənə yönəlmiş baxışlarını sezib soruşdum:
-Nəsə olub?!...
Rəfiqə zorla gülümsəyib cavablandırdı.
-Heç..Heç nə...
Tələm-tələsik, gərginlik sezilən ton...Özümə rahatlıq verib söykəndim.Mehriban səsimi işə salıb astaca sourşmağa başladım.
-Rəfiqə, nəsə olub axı...De görüm, nə olub?!...
-Nərmin, çox gözəl bəxtin var sənin..Dünya gözəli deyilsən, amma qəlbin o qədər gözəldir ki,ətrafa xoş aura bəxş edirsən...
Mən Rəfiqənin kədərli tonundan bir az şübhələnib masa arxasından qalxdım.Yaxınlaşıb ona baxdım.Qızın gözləri yavaş-yavaş dolurdu.
-Amma mən...Nolsun ki, gözələm, bəxtim yoxdur mənim...Atalar düz deyiblər, bəxtin gözəl olmalıdır...
-Rəfiqə, məni qorxudursan...Axı nə baş verib?!...
Yanağından çənəsinə doğru süzülən yaş damcılarıni əlinin tərsi ilə silib ayağa qalxdı.Mənim narahatçılığım getdikcə artırdı.Əlimi uzadıb qoluna toxundum.
-Nərmin, məni evləndirirlər, həm də heç sevmədiyim biri ilə...
Mən hər şeyi anlamağa çalışarkən Rəfiqə artıq kabineti tərk etmişdi...
...İşimi narahatçılıqla bitirib başa vurdum.Tez-tez Rəfiqəyə baxıb söz soruşmaq istəyirdim, amma onun halını görüb heç nə soruşmurdum...
Və nəhayət sükutumu pozdum.
-Rəfiqə, belə olmaz!
Rəfiqə gözlərini kağızdan qaldırıb mənə zillədi.Yenə dolub daşırdı.
-Neyləyə bilərəm axı, Nərmin?! Anam xəstə, atam mühafizəkar, qardaşım Moskvada...Atam mənim işləməyimə güclə razı olub.Heç bir ilim tamma