a olmamış əlvida deyib gedəcəm...
-Qardaşın bilirmi?!...
-Hə, amma mənim narazılığımı bilmi...Heç etiraz edə bilirəm ki?!...
-Rəfiqə, qardaşına de..Axı sən həmişə deyirdin ki, o, səni qoruyur, səni çox istəyir...
Rəfiqə islanmış yanaqlarını silib mənə ümid dolu baxışlarla baxdı.
Nazirliyin binasından addımımı atmışdım ki, telefonum zəng çaldı.Ekrana baxmağım kifayət oldu ki, ətrafa nəzər salım.Yenə Orxan, yenə onun maqnit kimi cəlbediciliyi...Uzaqdan təbəssüm atıb əlində tutduğu qulağına apardı.Mən də zəngi qəbul edib əminliklə gülümsədim.
-Buyurun, Orxan bəy...
Uzqdan mənə doğru addımlamağa başlayaraq cavablandırdı.
-Nərmin xanım,sizə təklifim var...
-Aha, nə təklifi?!...
-Birlikdə teatr tamaşasına gedə bilərik, məsələn...
Gəlib qarşımda dayanaraq telefonu qapatdı.
-Anlamadım?!-soyuqqanlılıqla soruşdum.
Pencəyinin cibindən 2 bileti çıxardıb nümayiş etdirdi.
-Sizin haqqınızda çox şey bilirəm, Nərmin xanım...Mədəniyyət və incəsənətə necə böyük maraq duyduğunuzu nəzərə alıb sizi dəvət edirəm,-deyib üzümə baxdı.
Bilmirəm niyə, amma sanki içim rahatlaşdı...
Teatr tamaşası boyunca onun baxışlaırnı üzərimdə sezsəm də heç bir reaksiya vermirdim.O da bu durumdan məmnun oolmalı idi ki, dodaqlarından təbəssüm əskik olmurdu...
Çıxışda qolumdan tutub məni kənara çəkdi.Onun toxunuşundan içimə nəsə təzə doldu.
-Buyurun...
-Heç..Sadəcə təşəkkür edirəm...
-Niyə?!...
O, cavab vermək əvəzinə gözlərimə baxdı.Əlimi qaldırıb incəliklə öpdü.
-Sizi tanımaq xoşdur, Nərmin xanım...
Mənə də xoş idi onun kimi insanı tanımaq...
Artıq bir həftə gəlib keçmişdi.Orxan bu bir həftə ərzində bacardıqca ikimizə də imkan yaradırdı.Axşamlar valideynlərimə xəbədarlq edib onunla bir yerdə gedirdim.Hər dəfəsində də ayrı-ayrı məkanlarda tam fəqrli auralarda olurduq.Söhbət edərək bir-birimizi tanımağa çalışrdıq.
Nənəm yenə öz repertuarında idi.Tez-tez mənim başımı doldurmağa çalışsa da anamın qarşısında geri addımını atırdı.Atam isə sadəcə başını narazılıqla bulayaraq hər 2 qadına