- deyə davam edib Dilaya tərəf döndükdə, Dilayın: "Əsas sən kəs səsini! Siz kimsiniz ki gəlib bizim malikanəmizdə bu hoqqalardan çıxırsız?!" - deyərək çığırdı.
Neman Dilaya gözünü süzdürüb, onu itəliyərək arxasında ürkək nəmli baxışlarla onları izləyən Mirayın belindən qavrayıb, çiyininə atdı. Uzun qəhvəyi saçlarının kürəklərindən salladaraq bir-iki dəfə qaldırıb, yerini rahatlatdı.
Miray Nemanın etdiyi hərəkətlə ağızı açıq şəkildə donub qalsa da, yerində dəbələyib, vurnuxmağa başladı...
Dilay Nemanın elədiyi hərəkətlə od püskürüb: "Burax dedim sənə!" - deyərək irəli atılmaq istədikdə ona dolanan qollarla, illərlə qalan eyni qoxunun burununa dolması ilə Xəzərin əlindən çıxa bilmədi.
Neman üzünə razı qalmış bir vecsiz gülümsəmə taxıb, maşına doğru gedib, ön qapısını açaraq Mirayı bir əşya kimi içinə fırladıb, qapısını örtərək kilitlədi. Ardından sükana keçib ona qəzəblə baxan nəzərlərin altında maşını hərəkət etdirib, ağılında tutduğu ünvan istiqamətində yol aldı....

7.BÖLÜM SONU...
YAZAR: ANİSA