- deyib gülümsündü.
Yolun ayıracağına gəldikdə Fəxriyyə bir qolunu Həvvanın boyununa atıb, yanağına sulu öpücük qondurub, qısıq-qısıq gülərək geri çəkildi.
Həvva üzünü əzib: "Sənə demişəm, elə sulu üzümü öpmə" - deyə cırnadı.
Fəxriyyə gülərək: "Neynim, mənim gözəl rəfiqəm, hər kəsin sənin kimi qəmzəli yanağı olmur" - deyib dil çıxardı.
Həvva eşitdiyi tərifdən utanaraq: "Ahh.. Fəxriyyə get...Hava qaralır.." - deyib, başını qaldıraraq soyuq qış günlərini əks etdirən tutqun buludlara baxdı.
Fəxriyyə əl sallayaraq: "Ehtiyatlı get. Kimsə bu gözəlliyinə heyran qalıb, qaçırdar səni" - zarafatla deyərək geri-geri getdi.
Həvva gözlərini axıdıb: "Hələlik Fəxriyyə" - deyib arxasını dönüb, sağ istiqamətə doğru irəlilədi.
Həvva iti addımlarla küçədə irəliləyirdi. Fəxriyyənin şıltaqlığına qarşı hər zaman üzündə bir səmimi təbəssümü vardı. Özü utancaq, çəkingən, sakit, sadə bir qız olsa da, Fəxriyyə kimi şən bir qızla yaxın rəfiqə olmuşdu. Kitablardan sonra ürəyini açacağı tək insandı, bəlkə də Fəxriyyə. Ancaq, sonra özü öz fikrinə gülüb, ürəyini açacağı heç bir sıxıntısı olmadığını düşünərək sevindi.
İnstitutda Fəxriyyədən başqa heç kim onun zəngin ailədən gəldiyini bilmirdi. Həvva özü belə istəmişdi, heç kəsin xor düşüncələrinə tab gətirəməyəcəyini bildirərək, normal, sadə tələbələr kimi olmaq istəmişdi.
Bu düşüncələrlə dar bir küçəyə daxil olub, onsuz iti olan addımlarını havanın bir azda tutqunlaşması ilə sürətləndirdi. Sinəsinə basdığı kitabları qolları ilə bir azda sıxaraq yavaş-yavaş soyuqu hiss edən bədənini isitməyə çalışdı. Soyuğun sanki bir şüşə kimi bədəninin hər zərrəsinə batıb, ülgüc kimi kəsdiyini hiss edirdi.
Başını qaldırdıqda qabaqdan gələrək ona baxışlarını sabitləyən adamlardan gözlərini yayındırmaq istəsə də, arxasında eşitdiyi ayaq səsləri ilə ayaqlarındakı gücün birdən-birə qopduğunu duydu. Boyununun arxasına azca dönərək gerisində dayanan 3 kişini görüb daha da təşfişləndi. Əllərini kitablara basdırıb, onlardan dəstək alaraq ayaqlarının