danışmaq istəmisən?" - yazıqlıq tembrinin səsinin bütün tonlarını əhatə etdiyindən xəbərsiz soruşdu.
Miray Nemanın sualı ilə gözlərinin altdan qıcıqlandığını, səsini eşitməsə belə üzündəki 'yazığı gəlmiş' simanı görməmək üçün başını aşağa dikdi. Çənəsinin yenidən qalxması ilə başını arxaya doğru dikib, yanaqlarını sızlatmaq istəyən duzlu göz yaşlarını öz yuvasına göndərdi. Baxışlarını Nemanın üzündə sabitləyib: "Doğulandan belə deyilsən. Bəs nə səbəbə, niyə danışmırsan və yaxud eşitmirsən?" - sözlərini oxuduqda kirpiklərini qırpmadan belə gözünə hücum edən göz yaşları ikisi ard-arda yanaqlarından süzülüb, körpücük sümüyünün üzərinə düşdü.
Nemanın tutqun baxışları altında: "Ağlama" - sözünü oxuyub, başını dizlərinin üzərinə qoyub, göz yaşlarını sərbəst buraxdı. Neman Mirayın ağlayan görüntüsünü görüb, nə edəcəyini bilmədən ayağa qalxaraq əlini yumruq edib, alınına dayadı. İncə bədəninin gözə az çarpan tərzdə tərpənməsi ilə ağlamasına davam etdiyini anladı. Divanda yanına əyləşərək sakitləşməsini uzun müddət gözləsə də, getdikcə bədəninin tərpənişinin artdığını görərək nə edəcəyini bilmədi. Dərindən düşünməyərək, və qürurunu yox sayaraq ilk dəfə ağlıyan bir qadına dəstək olmaq istədi. Nəzrinin ağlıyan görüntüsünə belə ürəyi yanmadığı zaman özünü anlamayaraq niyə tanımadığı bir qıza dəstək olmaq istədiyini fikirləşdi. Bu fikirlər beyinində ağırlıq yaratdığından, onları bir yerə yığıb tozlanmış düşüncələrinin arasına yolladı. Mirayın görüntüsünün hələ də davam etdiyini görüb, bir qolunu belinə, bir qolunu da ayaqlarının altından keçirdib, qucağına yerləşdirdi. Miray əvvəlcə çırpınışlarını qollarının qüvvətini artıraraq saxladı. Ardından kimsəsiz bir adamın bir isti evə ehtiyacı olduğu kimi, onunda isti bir yuvaya ehtiyacı olduğunun fərqinə varıb başını Nemanın boyun girintisinə dayadı. Saçlarına toxunan barmaqlarla, belinin xəfif-xəfif oxşanması ilə rahatlanıb, bədənini boş buraxdı. Gözlərini qapayaraq Nemanın verdiyi sualların cavabını beyinindən silmək istədi.