a demədim ki, üçünüz bir olub aləmi qatasız!" - deyib Ayşuləyə tərs-tərs baxdı.
Ayşulə özünü müdafiə etmək istəsə də, Xaliq bəyin: "Sus!" - əmri ilə ofuldayaraq arxasına yaslandı.
Xaliq bəy Hümeyrə xanıma: "Otağa gəl, Hümeyrə, danışacaqlar var" - gur səslə deyərək zalı tərk etdi.
Hümeyrə xanım oturacaqdan qalxıb: "Sənə də ayıb olsun, Ayşulə!" - deyib başını bulayaraq Xaliq bəyin arxası ilə getdi.
Ayşulə əsəblə yerindən qalxıb: "Alın, istədiyiniz oldu! Məni də iyrənc oyunlarınıza daxil etdiz!" - deyib, əllərini belinə yerləşdirərək, kənarda uşaqlıq fotoları əhatə olunan çərçivələrə gözlərini dikdi...
***
Cannur xanım yatağında oturaraq gözlərini bir nöqtəyə zilləyib, etdiyi səhvləri xatırlayırdı. Həyatda heç bir zaman düzgün qərarlar almamışdı. Düzgün qərarlar almadığına görə istifadə edilmişdi. Günahkar olduğunu bilirdi, pis ana olduğunu da bilirdi, ancaq o da acılar çəkmişdi. Yaşadıqlarının havasında qalmışdı, çətinliklə ayağa qalxmışdı. Çətin zamanlarında ona əl uzadan sadəcə 'pislik' olmuşdu, 'şər'in istisinə bürünərək dikəlmişdi. Lakin indi qəlbinin, beyininin hissələrə, parçalara ayrıldığını düşünürdü. Mirayın bugünki əl hərəkətləri, baxışındakı nifrət, illərin yığıntısının bir qismini boşaltması onun qəlbində necə bir yüklərin tərpənməsinə gətirib çıxarmışdı. Miraya heç vaxt analıq etməmişdi, onu dünyaya gətirdikdə belə, övladı kimi bağrına basmamışdı. Sevmirdi, onu. Sevə də bilməzdi. Hər gün ölməsini arzulayırdı. Ancaq indiki halı ilə bir ölüdən fərqinin olmadığını bu səhər anlamışdı.
Özü də günahkar idi. Ancaq heç nəyin bu həddə gəlib çatmasını da istəməzdi.
Keçmişdən gələn ləkələrin başlığı deyildi Cannur, keçmişdən gələn ləkələrin oyuncağı idi Cannur...
Dərin nəfəs alaraq gözündən süzülən yaşları silsə də, biri digərinin arxası ilə axırdı. Gözünü qapayıb onun üçün əzab kimi keçən həyat illərini xatırlayırdı. Ən çox onun qanını donduran Fərəhin ölümü idi. Yalvarış çağırtıları arasında canını tapşırmışdı. Bəs özünü niyə vicdansız hiss