edirdi?
Çünki gördüklərini udub, heç nə olmamış kimi yaşantısına davam etmişdi. Və o vaxtdan sonra vicdansız biri olaraq, əlində olan dəyərli varlıqlarını itirmişdi. Həyatın sərt, ağır silləsinə məruz qalmışdı. Hər şeyin başladığı o anları xatırlamaq istəmədiyindən əllərini qulaqlarının üzərinə qoyub, gicgahını sıxdı. Ancaq hər şey dünən olmuş kimi yaddaşında idi...
***
28 İL ƏVVƏL...
Hümeyrənin çığırtılarını eşidərək, maşını saxlatdırıb torpaqlı yolda qaçaraq kol-kos basmış evə tərəf irəlilədi. Evin qapısına çatdıqda Hümeyrənin fəryadını daha yaxından eşidərək, topuqlu ayaqqabılarının köhnə taxta döşəmədə çıxardığı səslə, açıq qapıdan içəri girdi. Əli ilə ağızını qapayıb, hönkürtü vuran Hümeyrəni görərək: "Hümeyrə..Hümeyrə" - deyib yanına qaçaraq vardı. Dizlərinin üstünə çöküb: "Alının qanayır, Hümeyrə" - deyərək qanayan alınına toxundu.
Hümeyrənin ağlamaqdan çıxan qısıq səsi ilə: "Fə...rəh..Fə..rəh"-qırıq-qırıq dedi.
Cannur anlamadan: "Nə Fərəh?! Fərəhə nə olub?" -qorxaraq soruşdu.
Hümeyrə içini çəkib: "Xaliq, onu öldürəcək" - dediyində, Cannur bir anlıq beyininə qan getmədiyini sanıb, gözlərini bərəltdi. Ardından Hümeyrə boğultuyla: "Get, Cannur, çat onlara. Təpənin başına tərəf getdilər. Qoyma, qarşısını al" - deyib hönkürtüsünə davam etdi.
Cannurun yerdə donub qaldığını görən Hümeyrə: "Get...Yalvarıram..Kömək et" - deyərək əli ilə getməsi üçün itələdi.
Cannur başını sallayıb, bədəninin keyləşməsini boş sayaraq, sarsaq addımlarla evdən çıxdı. Donuq baxışlarını ətrafa atıb, təpə istiqamətində qaçmağa başladı. Təpə başına çatdıqda, gördüyü mənzərə ilə ilə ayaqlarının bağının qopduğunu sandı. Dizləri üstə uçurumun başında durmuş Fərəhin gözlərindən axan yaşlar yanağında qurusada üzərinə yeniləri gələrək aldığı zərbələrdən qan çalarları yaradan yanağını isladırdı. Yalvarış çığırtıları arasında Fəthi tərəfindən saçının çəkildiyini gördükdə: "Fəthi...Fəthi etmə" - deyərək, özünü saxlaya bilməyib boğuq səsi ilə çığırdı.
Xaliqin: "Kəs səsini!!" - deyərək