qaranlıqda ətrafı aydınladan bir işıq kimi parıldayan qəhvəyi göz bəbəklərinə baxdı. Hər zaman olduğu kimi, həyəcanlanan zaman tərləyən ovuc içlərini şalvarına sürtüb, arxasına aldı. Nemanın hələ də baxışlarının dəyişmədiyini, əksinə onun ürkülmüş halının üzərinə gedərək nə qədər də əyləndiyi sezilirdi. Bu baxışlarının səbəbini soruşmaq istəyirdi, ancaq istəsə də soruşa bilməzdi.
Qoluna dəyən sərt barmaqla qorxaraq bir azda geri getdi. Ancaq Nemanın sərt barmaqları onun incə, zərif bədənini bir çırpıda çəkərək, ayağının bir-birinə dolaşmasına fikir vermədən odunlarla hazırlanmış kiçik bir evin qarşısına gətirdi. Sanki Miray qaçacaqmış kimi əlini biləyindən çəkmədən, sol əlini şalvarının cibinə atıb, evin açarını çıxardı. Kilid yerinə salıb 2 dəfə sağa doğru çevirdikdən sonra, qapının üstdəki cəftəsinidə dartıb qapını açdı. Mirayı içəri itələyib, özüdə içəri keçərək qapını kilidləyib, açarı şalvarının cibinə atdı.
Miray evə daxil olduqda, evin kiçik bir zal və giriş qapısından əlavə 2 qapısının olduğuna baxıb, üşüyən bədəninə qollarını doladı. Aprel ayı olduğundan hava axşama yaxın xəfif küləkli olurdu. Bu da ,görünür, evə öz təsirini yansıtmışdı.
Arxasında hiss etdiyi hərəkətliklə geriyə dartılıb qırmızı rəngdə kiçik divana çəkildi. Gözlərini axıdaraq, dişlərini sıxdı. Nemanın qarşısında bir taxta stul qoyub əyləşməsi ilə baxışlarını ona dikdi. Ancaq gözlərinin toqquşması ilə çəkingənliklə nəzərlərini qaçırdı. Əllərini divanın yumşaq parçasına dayayıb, ayaqlarını yan-yana qoyub yelləncək kimi sallandırdı. Çənəsinə toxunan barmaqla, məşğuliyyətini dayandırıb, gözlərini aşağı saldı. Burununun aşağısındakı çənəsini baş barmağı ilə örtən əlinə baxıb, gözlərini səbr dilərcəsinə qapadı. Amma çənəsindəki barmağın sərtləşib ağrı yaratması ilə, gözlərini açıb, başını çəkərək əsəblə Nemana baxdı.
Neman özündən məmnun ifadə ilə: "Yəqin ki, laqopedik təhsilin var. Dodaqları oxuya bilirsən" - yarı sual təsiri bağışlayan cümlə ilə başladı.
Miray Nemanın sözlərini anlasa