o kobud görüntüsünün altında çox narin bir ürəyə sahib idi. Onunla çox xoşbəxt idi, birlikdə keçirdiyi zamanları xatırlayıb qəhər dənizində çırpınırdı. Sözlər, sözcüklər boğazında düyün yaradaraq, öz ölüm fərmanını verirdi. Əlindəki çərçivənin üzərində barmaqlarını gəzdirərək, alt dodağını dişlərinin arasına alıb sıxdı. Acı çəkirdi, ancaq pul düşkünü olduğu üçün Xaliq bəyin tələsinə asanlıqla əsir kimi düşmüşdü.
Əfşanın çiyininə toxunub: "Keçəcək, Nəzrin" - qayğılı tərzdə deməsi ilə: "Keçmir, Əfşan...Hər gün acım birə-bir artır. Özüm öz əlimlə, xoşbəxtliyimə bir kibrit çöpü vurub yandıraraq, küllərini havaya sovurdum" - deyib Əfşanı qucaqladı.
Əfşan için-için ağlayan rəfiqəsinə üzülərək: "Nəzrin, sakitləş. Nemanın qarşısına çıx. Danışmağa cəhd et. Atasının sənə etdiklərini danış. Səhv etdiyini bildir, ancaq oyuna gəldiyini, hər şeydən xəbərsiz olduğunu söylə. Qəlbi daş deyil ki, o ürəyə bir vaxtlar səni sığışdırıb, inan ki, nə qədər də yox desə də, sevgisini ürəyində basdırıb. Sevginizin qırıntılarını, danışaraq ortaya çıxar, Nəzrin" - məsləhət verərək, saçlarına sığal çəkdi. Nəzrin burununu çəkərək: "Dinləməz ki..." - ümidsizcə söyləndi.
Əfşan əminliklə: "Dinləyər, Nəzrin. Atasının barmağının olduğunu bilsə, dinləyər" - deyib, Nəzrini az da olsa, toxdatdı.
***
Miray və Neman evdən çıxmağa hazırlaşsalar da, Neman beyinini gəmirən suallarla təngə gəlib nəfəsini bezginliklə buraxdı. Mirayı bura gətirmişdi, ancaq saf, məsum görüntüsünə ovsunlanıb, heç nə etməmişdi. Əgər belə heç nə olmamış kimi geri qayıtsalar yanlış anlaşılma olardı. Elə hərəkət etməliydi ki, Mirayı incitmiş kimi qələmə verməliydi.
Çox düşünmədən qapıya yaxınlaşıb, çıxışa doğru yönələn Mirayın biləyindən tutub özünə çəkdi. Miray birdən nə olduğunu anlamayaraq, saf-saf Nemana baxdı. Nemanın qolunu belinə dolayıb, kürəyini qapıya dayaması ilə səsli udqundu. Nemanın: "Belə heç nə olmamış kimi gedə bilmərik. Səni bura gətirmə səbəbim məlum. Ona görə azından yalandan da olsa belə, bəzi izlər