Qapını açan kimi qəhvəyi rəngin hakim olduğu geniş və təravətli otaqla qarşılaşdım. İçərini incələrkən qarşıdakı geniş masa arxasında əyləşən Arif bəy olduğunu təxmin etdiyim orta yaşlı kişi görüş mərkəzimə girdi. Başını sənədlərdən qaldırıb məni görməsi ilə gülümsədi.

"Buyur, Suay" - dilləndi təmkinlə.

Düzü, girdiyimdən bəri ağzımın qapanmasına əngəl olan bu möhtəşəm şirkətin sahibinin bu dərəcə səmimi olmağı qəribə gəlmişdi. Ancaq, bu rəftar qarşısında biraz da olsun rahatladım və həyəcandan yıxılıb pərt olmamaq üçün asta addımlarla Arif bəyə doğru irəliləməyə başladım. Hər addımımda dikdabanımın döşəməylə təması zamanı çıxan səs, sükutun hakim olduğu bu otaqda əks-səda verirdi. Biraz daha ona yaxınlaşdıqca üzünü daha yaxşı incələmək şansı əldə etdim. Saçına düşən ağlara inad cavanlıqdan xatirə qalan siması zamanında əksər qızların sevimlisi olduğunu ələ verirdi. Bu düşüncəmlə gülmə hissi gəlsədə ilk gündən səhv anlaşılmamaq üçün bu istəyi içimdə basdırdım. Gözünün kənarlarındakı və alnındakı qırışlar üzündə nurani ifadə yaratmışdı. Tam qarşısında dayanmağımla yenə həminki səmimiliklə gülümsədi.

"Xoş gəlmisən, buyur əyləş" - əli ilə masanın qarşısındakı qəhvəyi rəngli, olduqca rahat görünən dəri kreslonu işarə etdi.

"Təşəkkürlər" - eyni səmimiliklə gülümsəyib göstərdiyi kresloya əyləşdim. Çantamı qarşımdakı kiçik masaya qoyub, oturduğum zaman qalxan paltarımın ətəyini düzəltdim. Yerimi rahatladıqdan sonra diqqətimi ona yönəltdim.

"Nəsə içmək istəyirsən?" - deyə soruşdu. Düzü dilim-boğazım qurumuşdu ancaq çəkinirdim.

"Xeyr, çox sağolun" - təklifi rədd etdiyimə indidən peşman olmuşdum. Anlayışlı şəkildə gülümsəyib əllərini masanın üzərində birləşdirdi.

"Əslində işçi qəbuluna mən baxmıram. Lakin sənin sənədlərin diqqətimi çəkdiyi üçün şəxsən özüm səni qəbul etmək istədim" - deyə sözə başladı.

"Hələ çox cavan olmağına baxmayaraq işə müraciət sənədin olduqca zəngindi " - dedi sakit tərzdə. Can sıxıntısından iki universitet və bir neçə kursu