ş olacaq ki gözlərini qırpışdırıb pərt olmuş tərzdə gülümsədi.

"Şey, yəni ki, bu şirkətdə ən cavan personalın iyrmi-altı yaşı var. İndiyə kimi də burada həmin yaşdan aşağı işçinin olduğunu xatırlamıram" - qəribədir...Nə yalan söyləyim ilk olduğumu bilmək içimdə qürur hissini alovlandırmışdı.

"Bu yaşda belə bir şirkətdə işləmək şansı qazanmağının sirri çox maraqlı gəldi. Düzü, bir səbəbini bilirəm, ancaq..." - deyə sona doğru eyhamla dillənib geriyə söykəndi. Nə deməyə çalışırdı?

"Bir sirri yoxdu. Sadəcə Arif bəy sənədlərimi nəzərdə keçirdiyini və görüşmək istədiyini dedi. Çalışqan insanlara hər zaman güzəştə getməyə çalışırmış" - çayımı masaya yerləşdirdim. O isə yenə həmin bic gülüşlə masanın üzərindən mənə doğru əyildi.

"İnan mənə çalışqan olduğundan savayı, belə gözəl olduğun bilinsəydi daha tez burada olardın " - dedi və yaratdığı əsəri izləmək üçün geriyə doğru yaslandı. Sanki bütün qanım üzümə çəkildi. Utanmış ola bilmərəm hə? Yoxsa...? Yanaqlarım...qızarma nə olar! Üzümü görməsin deyə cəld başımı aşağı saldım. Lakin eşitdiklərimlə elədə bacarıqlı olmadığımı anladım.

"Deyəsən fövqəladə hallara zəng etməli olacam" - dedi və otağı gur qəhqəhəsi ilə inildətdi. Düşdüyüm vəziyyətə görə artıq özümə lənət oxuyurdum. Utanacaq nə vardı sanki! Cəld ayağa qalxıb masa arxasında əyləşdim. Diqqətimi dağıtmalı idim...Lazım olan əşyaları tapmaq üçün kənardakı çəkməcələrə bir-bir baxmağa başladım. Lakin burada jurnallardan başqa heçnə yox idi. Hmm...Başqa harda ola bilərdi ki? Qarşıma qoyulan kağızla əl saxladım.

"Bu iş vaxtlarıdı" - susdu - "Sənə lazım olan əşyalar qarşıdakı şkafdadı" - parıldayan gözlərini üzümə sabitlədi. Sanki nəsə gözləyirdi.

"Çox sağol. Mən başlayım artıq" - gözlərimi yenidən masaya endirdim. Bir anlıq otağı sükut bürüdü.

"Yaxşı onda nəsə lazım olsa xəbər et" - deyib otaqdan çıxdı. Onun getməsi ilə nəfəsimi çölə buraxıb stulda geriyə söykəndim. Hər şey üst-üstə gəlirdi. Necə hiss edəcəyimi belə bilmirdim. Ona əsəbləşməlimiydim?