z yaşları dayanmdan axırdı.
Birdən çalınan telefon zəngi ikisinin təəccübünə səbəb oldu.Oqtay telefonu çıxardıb ekran baxdı.Udqunub Humaya baxdı.Humay onun baxışlarından başa düşdü ki, nəsə baş verib.Göz yaşlarını əlinin tərs ilə silib soruşdu:
-Nə oldu? Kimdir?
-Humay, səni evə aparmalıyam...
Oqtayın səsindəki təlaşı hiss edən Humay onun gözlərinin içinə baxdı.
-Mən də səninlə gəlirəm.
Humayın əminlik və qətilikl danışması Oqtayın narahatçılığını artırırdı.Tez-tez ekrana vaxırdı.ZƏbg ara vermədən çalınırdı.
-Axı kimdir?Qədir?
-Yox!...Aygün...Yazıq qızın başı yenə dərddədir...
-Humay heç nə başa düşmədi.
-Aygün?...Mən hələ bu ygün məsələsini başa düşməmişəm...
-Humay, xahiş edirəm, evə get!
-Getmirəm!...Sənin başına nə gəlibsə, mənim ucbatımdan gəlir...Mən axmaq kimi bunu indi anlayıram...Sən atanın qisasından daha çox məni qorumaq üçün onlarla işbirliyi qurursan...
Oqtay ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki,telefon zəngi daha sürətlə çalındı.Oqtay əsəbiliklə zəngi qəbul etdi.
-Eşidirəm, Aygün!...Nə?!...Nə danışırsan sən?!...İlahi!...Yaxşı, yaxşı...
Humay Oqtayın əsəbiliklə danışmasını hiss elədi.Nə qədər soyuqqanlı olsa da bir insan idi sonunda.
-Mən də gəlirəm
Oqtay şok oldu.Böyümüş özlərini Humaya zillədi.
-Nə dedin sən?
-Eşitdiyini,Oqtay...Mən də gəlirəm...
Oqtay onun qərarlı gözlərinə baxanda bir söz deyə bilmədi.Başını qaldırıb aya baxdı.Gözlərini yumdu.Dərindən nəfəs aldı.Gözlərini açıb Humaya baxdı.
-Yaxşı...
Oqtayın yumşaq səsini eşidəndə Humayın dodaqlarında məsum təbəssüm peyda oldu.Yaxınlaşıb gözlərinə baxdı.
-Sənin haqqında çox sözlər gəzirdi...Birisinə də inanmırdım...Amma indi sənə inanıram...Heç kim belə addım atmazdı, sən atdın...Heç kim yanmış üzlə cəmiyyət arasına çıxmağa cəhd etməzkən sən etdin...
-Uşaqlıq yalanımın bədəlini ödəyirəm, Humay...Bu necə hissdir, anlamıran...Hər gecə vicdan əzabı yatmaq, hər səhər vicdan əzabı ilə oyanmaq nədir bilmirsən...Heç bilməyini də istəmirəm...
Humay onun bozaçalar gözlərinə baxdıqca