q qorxdu.
-Nə niyə?!...
-Niyə məni yox, onu sevir?!...
-İlahi!...Ya Rəbbim!...Səbr!...Rəsul, bunu hardan çıxardırsan axı?!...
-Görürəm,Ruslan...Görürəm...
-Rəsul, səbrimi zorlama!...Səndən kiçik ola bilərəm,amma bu onu deməyə əsas vermir ki, mənimlə axmaq kimi davranasan!...
-Ruslan, məni rahat burax!
Rəsulun qışqırığından Ruslan diksinib hirslə qardaşına baxdı.Rəsul keysiz kimi başını arxaya qoyub gözlərini yumdu.
-Rəsul, sənə axırıncı dəfə deyirəm!...Əgər Humayı incitsən, özünü ölmüş bil!....Oqtayla bağlı bilinməyən bütün məqamları tökəcəm ortaya...Yanan da sən olacaqsan!....Aydındır?!...
Rəsul gözlərini açıb Ruslana baxdı.Nifrətlə soruşdu:
-Sən kimin tərəfindəsən ümumiyyətlə?!...Qardaşının, yoxsa düşməninin?!...
-O düşmən adlandırdığın adama həyatını borclusan, Rəsul!...Unutmusan deyəsən?
Rusıanınkinayəli danışığı Rəsulu cin atına mindirdi.Hirslə ayağa qalxıb dəli kimi gəzməyə başladı.
-Axı niyə?!...Niyə mənim həyatımı o xilas etdi?!...Niyə?!...
-Niyə???...Niyə o, səni ölməyə qoymadı????...Rəsul, sən ağlını itirmisən,nədir?!...Özünə gəl artıq!!!
Ruslan bunu deyib zalı tərk elədi.Rəsul diz üstə çöküb ağlamağa başladı.
-Axı niyə???...
* * *
Onlar artıq Aygünün evində idilər.Aygünün dəliliyi tutmuşdu sanki. Tez-tez ayağa qalxıb ruh kimi otaqda gəzirdi.Oqtayla Humay ona baxırdılar.
-Oqtay, bu qıza nə oldu belə?...Niyə bu haldadır?!....Mənim tanıdığım Aygün yodur daha!...
-Sakit ol, Humay...Aygün, eşidirəm!...Məni niyə çağırmısan?...
Aygün onlara yaxınlaşdı.Humayın ürəyi ağrıdı.Aygünü bu halda görmək istəmirdi.Aygün dodaqlarını gəmirməyə başladı.Gözləri dolmuşdu.
-Off!...Aygün, mənim əsəblərim daşdan deyil!...Nə olub?...
-Şeyyyy...Oqtay, mən səni sevirəm...
Bir anlıq dünyada həyat adlanın mövhum dayandı sanki.Humay şok olmuş vəziyyətdə Aygünə baxırdı.Aygün məsum baxışlarla Oqtay baxıb susurdu.Oqtay daşa dönmüşdü.
-Sən nə dedin?!...
-Düz eşitdin...
Aygün bunu deyib onunla üz-üzə dayandı.Məsum baxışları ilə onun gözlərinin içinə baxmağa