b gülümsədi.Başını bulayıb yaxınlaşdı.Qadınla özlərini itirmişdilər. -Nə baş verib? Xahiş edirəm, məndən çəkinməyin! Buyurun, Səidə xanım, eşidirəm sizi. -Əslində bir nəfər cavan oğlan qapını döyüb sizi soruşdu.Kərim evdə deyildi. Biz qapını açdıq və... -Və?!Kim idi o adam? -Oqtay...Soyadı yadımda qalmadı nədənsə...Amma, xanım, üzü elə qorxulu idi ki!!! Sanki bu adam cəhənnəmdən gəlmişdi.Biz ikimizdə quruyub qalmışdıq...O, 2-ci dəfə sizi soruşanda artıq özümüzə qayıtdıq.Dedi ki, bu paketi sizə verək,-deyib stolun üstündəki paketi göstərdi. Humay stola yaxınlaşıb paketi əlinə götürdü. -Nə vaxt gəlib? Saat neçədə? -Günorta olardı...Xanım, əgər istəyirsinizsə, polisə xəbər verə bilərik,-Səidə qurumuş dodaqlarını yalayıb dedi. -Yox, lazım deyil, -deyib pilləkanla yuxarı çıxmağa başladı. Otağına girib qapını bağladı.Əlindəki paketi stolun üstünə qoydu.Dikdaban ayaqqabılarını çıxardıb bir kənara atdı.Stolun arxasına keçərək əyləşdi.Paketi açmağa başladı. İçindən bir sürü kağız parçası töküldü.Humay çaşqın baxışlarla kağızlara baxırdı.Kağızlardan biri əlinə götürüb oxumağa başladı.Göz bəbəkləri böyüməyə başladı. Bu kağızlar holdinqin keçmişini əks etdirirdi.Humay digər kağızlara nəzər saldıqca buna daha da əmin olurdu. Qapının döyülməsi ilə kağızlardan ayrılması bir oldu. -Girin! Səidə qapının ağzında dayanıb udqundu. -Səidə xanım, eşidirəm. -O adam...yəni...Oqtay bəy... sizinlə danışmaq istəyir, Humay xanım...Nə deyim?! Qadın rəsmən qorxmuşdu.Kağız kimi ağappaq olmuşdu. -Gəlirəm indi,-deyib kağızları bir yerə yığmağa başladı. -Baş üstə, Humay xanım,-udqunub dedi. Səidə qapını bağlayıb aşağı düşməyə başladı.Humay kağızları siyirtməyə qoyub ayağa qalxdı.Ev ayaqqabısını geyinib otağından çıxdı.Pilləkanlarla aşağı düşüb zala keçdi.Səidə əlində telefon tutmuşdu.Titrəyirdi.Telefonu Humaya uzatdı. -Gedə bilərsiniz, Səidə xanım. -Necə istəyirsiniz, Humay xanım,-titrək səslə deyib mətbəxə tərfə addımladı. -Alo?! -Axşamınız xeyir, Humay xanım.-Oqtay soyuq səs tonu ilə danışmağa