*
-Nərgiz, bəlkə mənimlə danışasan?!
Nərgiz isə qabağındakı boşqaba gözünü zilləyib susurdu.Humayy əlini onun əlinin üstünə qoydu.Nərgiz başını qaldırıb peşman baxışlarla Humaya baxdı.Gözləri dolmuşdu.
-Humay...
-Ay can...
-Peşmanam...Çox peşmanam...Kaş ki bunu ona eləməzdim..Kaş ki onun kimi insanı itirməzdim...Amma...
Nərgizin gözündən damlaları sel kimi tökülməyə başladı.Nərgiz ayağa qalxıb onun başını sinəsinə sıxdı.Özünün də gözləri dolmağa başlandı.
-Humay, mən nə etdim?!...Nə etdim mən axmaq?!...
-Şşş...Sakitləş...Sən sadəcə Rəsulu unutmağa çalışırdın...
-Yox, mən ondan bir oyuncaq kimi istifadə etdim...Bir əlcək kimi dəyişdim onu...O isə heç nə eləmədi...Qarşıma şərt qoydu ki, onun qarşısına çıxmayım...Hətta Azərbaycana belə qayıtmayım!...
-Bəs sən niyə onun şərtini yerinə yetirmədin?...
-Unutmuşdum..Həm də sənin mənə ehtiyacın vardı...
-Unutmuşdun?!..
-Hə, bacım...Mən hər şeyi unutmuşdum...Rəsulu da, Fuadı da...Amma sənin səsini eşidəndə sanki keçmiş məni özünə çəkdi...
-Fuad intiqam almaq istəyən biri deyil, Nərgiz...
-Bilirəm...
Nərgizi sanki ildırım vurdu.Ayağa qalxıb Humaya baxdı.
-Sən...haradan...bilirsən?
-Oqtay...Onu tanımağa başlayıram artıq...Onun insanlığına heyranam, Nərgiz...Bir insan bu qədərmi dözə bilər?!...
* * *
Fuad maşını yüksək sürətlə idarə edirdi.
10 İL ƏVVƏL...
-Yoooooxxxx!...
-Gəl!!!
Yaşlı adam onun qolundan darta-darta evdən çıxartdı.Fuad müqavimət göstərmək istəyəndə onu şillələyirdi.Axırda həyətə çıxartdı.Fuad buna bəndmiş kimi ucadan qışqırmağa başladı:
-Kömək edin!...Kömək edin!...
Yaşlı adam bunnu eşidib dəli kimi gülməyə başladı.
-Qışqır, bala, qışqır...Onsuz da sənə kömək edən olmayacaq!...Bu məhəllədə heç kim bir-birinə kömək etmir...Unutmusan deyəsən?!...
Fuad ağlamağa başladı.Yaşlı adam düz deyirdi.Bu məhəllədə heç kim bir birinə kömək etmirdi.Kimsə ölürdüsə ağlamaq əvəzinə qəh-qəh çəkib gülərdilər...
-Yalvarıram, nooolllaaaarrrr, məni buraxın...
-Yooooxx, mənim balam...Heç vaxt!...
Yaşlı