a ağlatdırdı.Sanki üşüdü.
Bu vaxt çalınan darvaza zəngi hər üçünün də təəccübünə səbəb oldu.Humay tez özünə gəlib göz yaşlarını sildi.Kərim baba darvazanın qapısını açdı.
-Fuad?!...
-Bəli, mənəm...İçəri keçə bilərəm?!....
-Hə, keç, mənim balam...
Fuad ayaqlarını güclə dayandığı yerdən qopardıb içəri girdi.Humay qapını açıb ağzında dayanmışdı.
-Sunay xanım, Fuad gəlib...
Sunayı sanki ildırım vurdu.Bütün bədəni titrəməyə başladı. Nərgiz onun çiyinlərini qucaqladı.
-Sakitləşin,Sunay xanım...
Fuad gəlib Humayın qarşısında dayandı.
-Salam,Humay..Üzr istəyirəm,Humay xanım...
-Mənə sadəcə Humay de...
-Yaxşı, -deyib içəri girdi.Sunayın yanında Nərgizi görəndə nəfəsi kəsildi.Nərgiz bunu anlayıb Sunayla Fuadı tək buraxdı.Humaya yaxınlaşdı.
-Humay, gəl çıxaq...
-Yaxşı...Bir dəqiqə...
Humay cəld çantaları divanın üstündən götürdü.Birisini Nərgizə uzatdı.
-Gedək...
Hər ikisi Fuadla Sunaya baxıb evdən çıxdılar.
* * *
-Buyurun, doktor,-deyib əyləşdi.
Yaşlı həkim əlindəki dosyeyə baxıb udqundu.
-Doktor, mənim səbrimin sərhədləri var...Nə olub axı?!...
-Oğlum,-səsi titrədi.-Təcili əməliyyat olunmalısan!
Oqtay oturduğu yerdə daşa döndü.Buz kimi soyuq baxışlarını divardan aralayıb həkimə baxdı.
-Yox!...
-Nə yox, oğlum?! Sənin ağlı başındadır ümumiyyətlə?!...
-Mən buna layiqəm,doktor...Bacı-qardaşımı söylədiyim yalan ucbatından itirdim, bu da mənim cəzam!...
-İlahi!...Oğlum, sən bu üzlə yaşaya bilməzsən! Sənə o vaxt da dedim, indi də deyirəm: 10 ildən çox yox!...Hələ üstəlik ürəyinlə bağlı problemlər birə beş artıb!...
-Doktor, kifayətdir dedim!
-Ya Rəbbim!...Oğlum, sən nə istəyirsən bəs?!...Səni sevənləri heçmi düşünmürsən?!
-Məni sevənlər?!-kinayəli gülümsündü.
Oqtay azacıq əyilib dizlərini qıçlarının üstünə qoydu. Başını əlləri arasına aldı.Baxışlarını döşəməyə zilləyib bir müddət susdu.Həkim nəsə demək istəsə də, susurdu.
-Doktor, məni heç kim sevə bilməz..
-Amma sevirlər...
-Yanlış yoldadırlar...
-Oğlum, məni diqqətlə dinlə!...Doğrudur,o vaxt