sənin üzünü müalicə eetmək olmazdı...Təzəcə yanmış, daha sonra çapıq və yaralar...
-Doktor, susun!-səsi titrədi.
-Xeyr, susmaq fikrində deyiləm!...O vaxt hansı həkimlər sənin ağlına bunu salıblar bilmirəm, amma zamanla üzün düzələ bilərdi...
-Doktor, mən sözümü bir dəfə deyirəm!...Yox!...
-Oğlum, sən bu həyatda kimisə öz canından belə çox sevmədinmi?!...
Oqtayı sanki ildırım vurdu.Nəfəs almağı belə unutdu bir anlıq.
Həkim onun halını görüb verdiyi suala peşman oldu.Ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki, Oqtay ildırım süərtilə kabineti tərk etdi.
Hospitaldan çıxıb maşınına əyləşdi.İşə salıb sürməyə başladı.Sanki zaman və maəkn onun üçün anlamını itirmişdi.Sərhad tanımırdı...
Uşaqkən söylədiyi yalan ucbatından itirdiyi bacı-qardaşı...Atasının sui-qəsdə qurban getməsi...Qisas...Sevgi...Bu 2 hiss arasında savaşması...
Bu məqamda maşını kəskin sürətlə yolun kənarına sürüb saxlatdırdı.Alnını sükana dayayıb gözlərini qapatdı.
-İlahi!...Bu qızın gücü nədədir axı?!...
* * *
Fuad divanda əyləşib Sunaya baxırdı.Kərim baba onlaral birgə əyləşib hər ikisinin əlini sıxırdı.
-Necə yaşamısan bu illər ərzində?!
Sunayın qurumuş boğazından çıxan sözlərə Fuadın ürəyi ağrıdı.Əlini Sunayın əlinin üstünə qoydu.
-Xahiş edirəm, bu söhbəti açmayaq...
-Səni bu vəziyyətə Oqtay gətirib?!
Fuad Kərim babanın verdiyi sualdan diksinib təəccüblə ona baxdı.
-Oğlum, mən Oqtayı çox yaxşı tanıyıram...
Fuad dodaqlarında xəfif təbəssüm yarandı.
-Oqtay tez-tez mənə sizdən danışardı,Kərim baba...
Oğlunun təbəssümünü görəndə Sunayın göz yaşları səssizcə axmağa başladı.
-Mən ona həyatımı borcluyam,Kərim baba...Oqtay dənzikənarı bulvarda əllərini cibinə qoyub fikirli gızirdi.İnsanların ona qəribə baxışlarına və onun arxasınca danışmalarına öyrəşmişdi artıq.
Boş skamyaların birrində əyləşidi.Dirsəklərin dizlərinin üstünə qoyub azacıq qabağa əyildi.
"Niyə?!...Niyə mənim həyatım belədir?!..."
Yanında sərbəst şəkildə birinin əyləşməsi ilə dodaqlarında xəfif təbəssüm