Nərgizə baxdı.
-Mən Fuadı tanıyıram...O, elə biri deyil...Nə qədər əsəbi olsa da, yaxşı insandır...
Sunay əli ilə ağzını tutub ağlamağa başladı.Nərgizin də gözündən damlara süzülməyə başlandı.Yaxınlaşıb Sunayı qucaqladı.
-Ağlamayın, Sunay xanım...
İkisi də bir-birlərinə sarılıb səssizcə ağlamağa başladılar.
Humay key kimi ayağa qalxıb mətbəcə tərəf addımladı.Gördüyü mənzərə onu bir daha ağlatdırdı.Sanki üşüdü.
Bu vaxt çalınan darvaza zəngi hər üçünün də təəccübünə səbəb oldu.Humay tez özünə gəlib göz yaşlarını sildi.Kərim baba darvazanın qapısını açdı.
-Fuad?!...
-Bəli, mənəm...İçəri keçə bilərəm?!....
-Hə, keç, mənim balam...
Fuad ayaqlarını güclə dayandığı yerdən qopardıb içəri girdi.Humay qapını açıb ağzında dayanmışdı.
-Sunay xanım, Fuad gəlib...
Sunayı sanki ildırım vurdu.Bütün bədəni titrəməyə başladı. Nərgiz onun çiyinlərini qucaqladı.
-Sakitləşin,Sunay xanım...
Fuad gəlib Humayın qarşısında dayandı.
-Salam,Humay..Üzr istəyirəm,Humay xanım...
-Mənə sadəcə Humay de...
-Yaxşı, -deyib içəri girdi.Sunayın yanında Nərgizi görəndə nəfəsi kəsildi.Nərgiz bunu anlayıb Sunayla Fuadı tək buraxdı.Humaya yaxınlaşdı.
-Humay, gəl çıxaq...
-Yaxşı...Bir dəqiqə...
Humay cəld çantaları divanın üstündən götürdü.Birisini Nərgizə uzatdı.
-Gedək...
Hər ikisi Fuadla Sunaya baxıb evdən çıxdılar.
* * *
-Buyurun, doktor,-deyib əyləşdi.
Yaşlı həkim əlindəki dosyeyə baxıb udqundu.
-Doktor, mənim səbrimin sərhədləri var...Nə olub axı?!...
-Oğlum,-səsi titrədi.-Təcili əməliyyat olunmalısan!
Oqtay oturduğu yerdə daşa döndü.Buz kimi soyuq baxışlarını divardan aralayıb həkimə baxdı.
-Yox!...
-Nə yox, oğlum?! Sənin ağlı başındadır ümumiyyətlə?!...
-Mən buna layiqəm,doktor...Bacı-qardaşımı söylədiyim yalan ucbatından itirdim, bu da mənim cəzam!...
-İlahi!...Oğlum, sən bu üzlə yaşaya bilməzsən! Sənə o vaxt da dedim, indi də deyirəm: 10 ildən çox yox!...Hələ üstəlik ürəyinlə bağlı problemlər birə beş artıb!...
-Doktor, kifayətdir dedim!
-Ya Rəbbim!...Oğlum,