, sən nə istəyirsən bəs?!...Səni sevənləri heçmi düşünmürsən?!
-Məni sevənlər?!-kinayəli gülümsündü.
Oqtay azacıq əyilib dizlərini qıçlarının üstünə qoydu. Başını əlləri arasına aldı.Baxışlarını döşəməyə zilləyib bir müddət susdu.Həkim nəsə demək istəsə də, susurdu.
-Doktor, məni heç kim sevə bilməz..
-Amma sevirlər...
-Yanlış yoldadırlar...
-Oğlum, məni diqqətlə dinlə!...Doğrudur,o vaxt sənin üzünü müalicə eetmək olmazdı...Təzəcə yanmış, daha sonra çapıq və yaralar...
-Doktor, susun!-səsi titrədi.
-Xeyr, susmaq fikrində deyiləm!...O vaxt hansı həkimlər sənin ağlına bunu salıblar bilmirəm, amma zamanla üzün düzələ bilərdi...
-Doktor, mən sözümü bir dəfə deyirəm!...Yox!...
-Oğlum, sən bu həyatda kimisə öz canından belə çox sevmədinmi?!...
Oqtayı sanki ildırım vurdu.Nəfəs almağı belə unutdu bir anlıq.
Həkim onun halını görüb verdiyi suala peşman oldu.Ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki, Oqtay ildırım süərtilə kabineti tərk etdi.
Hospitaldan çıxıb maşınına əyləşdi.İşə salıb sürməyə başladı.Sanki zaman və maəkn onun üçün anlamını itirmişdi.Sərhad tanımırdı...
Uşaqkən söylədiyi yalan ucbatından itirdiyi bacı-qardaşı...Atasının sui-qəsdə qurban getməsi...Qisas...Sevgi...Bu 2 hiss arasında savaşması...
Bu məqamda maşını kəskin sürətlə yolun kənarına sürüb saxlatdırdı.Alnını sükana dayayıb gözlərini qapatdı.
-İlahi!...Bu qızın gücü nədədir axı?!...
* * *
Fuad divanda əyləşib Sunaya baxırdı.Kərim baba onlaral birgə əyləşib hər ikisinin əlini sıxırdı.
-Necə yaşamısan bu illər ərzində?!
Sunayın qurumuş boğazından çıxan sözlərə Fuadın ürəyi ağrıdı.Əlini Sunayın əlinin üstünə qoydu.
-Xahiş edirəm, bu söhbəti açmayaq...
-Səni bu vəziyyətə Oqtay gətirib?!
Fuad Kərim babanın verdiyi sualdan diksinib təəccüblə ona baxdı.
-Oğlum, mən Oqtayı çox yaxşı tanıyıram...
Fuad dodaqlarında xəfif təbəssüm yarandı.
-Oqtay tez-tez mənə sizdən danışardı,Kərim baba...
Oğlunun təbəssümünü görəndə Sunayın göz yaşları səssizcə axmağa başladı.
-Mən ona həyatımı