gülümsündü.
-Oqtayı yaxşı tanıyırsan deyəsən...
Kərim baba bunu deyib cəld Fuada baxdı.Fuad sanki daşa dönmüşdü.Sunayın ürəyinə iynə sancıldı.Yaxına getmək istəyirdi ki, Kərim baba ona dayanmaq işarəsi verdi.
-Kərim baba, Oqtay mənim həyatımı xilas edib...Mən ona ömrüm boyu borclu olacam...Əgər o, olmasaydı, mən indi həyatda olmazdım...
Fuadın gözündən süzülən yaş damcılarını görəndə Kərim baba onu sinəsinə sıxdı.
-Ağlama!...Oqtay belə adam olmağa məcburdur...
-Məcburdur?!...Axı niyə,Kərim baba?!...Niyə?!...
-Çünki taleyi belə gətirib...
-Kərim baba, siz təsəvvür edə bilməsiniz ki,bir insana bu qədər borclu olmaq nə deməkdir...O, mənim həyatımı xilas etməklə işini bitirmədi..O, məni insana çevirdi...Məni mən etdi...
-Oğlum, sakitləş...O da əvəzində sənə borcludur...Mən onun gözlərindən oxudum...
-Necə yəni?!...
-Sən onun həyata qaytarılmasında önəmli rol oynamısan...
Fuad böyümüş gözlərlə Kərim babaya baxdı.Gözlərindəki ağrını, kədəri, acını görən Kərim baba onu sinəsinə daha bərk sıxdı.Fuadın göz yaşları axmağa başladı.
Sunay əli ilə ağzını qapadaraq səsizcə göz yaşı axıtmağa başladı.Səidə bacısının çiyinlərini qucaqladı.
-Ağlama, bacım mənim...Bax, oğlun sağ-salamat qarşındadır...
-Bilirəm...Amma...
-Sunayım, məni üzmə də...Nə olar...
Sunay bacısını gözüyaşlı görəndə onu bərk qucaqladı.
-Bacı, bəlkə o mənim uşağım deyil?!...
-Sunay, elə danışma...Sən demirdin ki, mən balamı tanıyaram...
* * *
-Ruslan, sən nə danışırsan axı?!...Necə yəni, Oqtay Rəsulu xilas edib?!...Adam dili ilə danış!..
Rəsul Humaya baxdı.Boğazı qurumuşdu.Gözləri sanki çuxura düşmüşdü.Humay onun halını görəndə əlini onun qluna toxundurdu.
-Ruslan, nə oldu sənə axı?!...
Ruslan başını silkələyib Humaya baxdı.Humay onun gözlərindən qorxunu gördü.
-Humay, bağışla məni, amma mən bunu deyə bilmərəm...Sadəcə olaraq Rəsul Oqtayı haradan tanıyır deyə narahat olmayasan...
-Mən nəyi bilmirəm, Ruslan? Siz məni dəli etmək fikrindəsiniz?!...
Humayın yüksələn səsindən diksinən