n Ruslan ona məzlum-məzlum baxıb kabineti tərk elədi.
Humay anlaşılmaz baxışlarla onun gedişi izləyəndə gözləri ixtiyarsız doldu.Bütün bədəni boşalır.
"Oqtay...Axı niyə?!...Niyə insanları özünə borclu buraxırsan?!..."
Çalınan telefon zəngi onu azacıq özünə qaytardı. Əlinin tərsi ilə göz yaşlarını silsə də, dayanmadan axırdı.Cəld stola yaxınlaşıb telefonu qaldırdı.Ekrana baxanda sanki nəfəsi kəsildi.Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı. Gözlərini açıb zəngi qəbul etdi.
-Oqtay...Eşidirəm...
-Humay...Sənə ehtiyacım var...
Humay Oqtayın səsinin titrədiyini hiss elədi. Sanki ürəyi yerindən çıxacaqdı.İxtiyarsız halda əyləşdi.Dərindən nəfəs aldı
-Oqtay, nəsə olub?...Səsin niyə belə gəlir?...
-Yorulmuşam,Humay...Yorulmuşam...Savaşmaqdan yorulmuşam...
-Hardasan indi?!...
-Parkda...Həmişəki parkda...
Oqtayın səsi Humayın qəlbini incidirdi.
-Gəlirəm indi,Oqtay...Heç yerə getmə, yaxşımı?!...

36-CI BOLUM
Oqtay dirsəklərini dizlərinin üstünə qoyub başını əlləri arasına almışdı.Humay onun halını uzaqdan izləyəndə ürəyi ağrıdı.Gözündən süzülən damcılar yanağına islatdı.
Addımlarını sürətləndirdi.
-Oqtay...
Oqtay səsə ayağa qalxdı.Humayın göz yaşlarını görəndən sanki qəlbinə köz basdılar.Onu bərk qucaqladı.Humayın göz yaşları dayanmadan sürətlənirdi.O da öz növbəsində Oqtayı qucaqladı.
-Oqtay..
-Şşş...Sakitləş...Heç nə olmayıb...Hər şey qaydasındadır...
Oqtay onun üzünü əlləri arasına aldı.Humay onun bozaçalar gözlərinə baxanda özünü bir alıq itirdi.Nəfəs almağı belə unutdu.
-Humay...
Oqtayın nəfəsini üzndə hiss eləməyə başladı.Gözləi ixtiyarsız yumuldu.
-Mən məhv oluram...
-Oqtay, yalvarıram...Belə danışma...
-Yox, Humay..Mən həqiqətən də məhv oluram...
Humay gözlərini açanda Oqtay onu sinəsinə sıxdı.Humayın göz yaşları dayanmaq bilmirdi.Oqtay onun üzünü təkrar əlləri arasına aldı.Oqtayın gözü yavaş-yavaş dolmağa başlayırdı.
-Oqtay, ağlama..Nə olar...Ağlama...
-Səni gözü yaşlı görmək məni onsuz da məhv edir,Humay...
Humay Oqtaya sarılaraq onu bərk