n hələ bir?!...
Fuad Rəsulu divara daha möhkəm sıxışdırıb gözlərinin içinə baxdı.
-Sə düşündüyümdən də qorxaq imişsən,Rəsul...Deyəsən yaddaşını itirən mən yox, sənsən!...
Fuadın sson sözlərindən hamı diksindi.
Rəsul anlaşılmaz baxışlarla Fuada baxırdı.Fuad kinayəli gülümsündü.
-İndisə sənin yaddaşını özünə qaytaracam, Rəsul bəy həzrətləri!...Axırıncı dəfə deyirəm: Humaydan da, Oqtaydan da uzaq dur!...Yoxsa nəyə deyirsənsə, and içməyə haızram ki, səni elə burdaca öz əllərimlə bitirərəm!...
Rəsulu titrətmə tutmuşdu.Tez-tez udqunurdu.Baxışları Fuadın kəskin baxışlarından ayıra bilmirdi.Nəfəsi kəsilmişdi sanki.
-Nə oldu, Rəsul?!...Hmm?!...Səninləyəm, əclaf...Eşidirsən məni?!...10 il əvvəli xatırla...Kim səni xilas elədi?!...
Rəsul sanki burda deyildi...
* * *
Nərgiz eşitdiklərinin şokundan çıxa bilmirdi.Birsini uşaqkən sevmişdi, qarşılıq gözləmədən...Birisi isə onu tam qəlbilə sevmişdi...
Gözlərindən süzülən damlalar getdikcə sürətlənirdi.Sürücüyə haqqını ödəyib maşından endi.Humayın evinə baxdı.
Göz yaşlarını əlinin tərsi ilə silib zəngi basdı.Sanki evdə adam yox idi.Təəccüb dolu baxışlarla zəngi bir daha basdı.Yenə səs çıxmadı.
Bu zaman Oqtayla Humay maşından enərək ona yaxınlaşdılar.
-Humay?!..
-Nərgiz?!...Nə olub?..
-Zəngi basıram, açmırlar...Deyəsən heç kimi yoxdur!...
Humay narahat baxışlarla Nərgizlə Oqtay baxdı.Nərgiz artıq nəsə baş verdiyini anlamağa başlayırdı yavaş-yavaş.
-Nə olub?
Səsindəki gəginliyi hiss edən Oqtay kəskin baxışlarla evə baxdı.
-Humay, açar var?!...
Nərgiz təəccüblə Oqtayla Humaya baxdı.
-Hə, var...Bir dəqiqə..
Humay tez çantasından açarı çıxardıb qapını açd.
Üçü də içəri girdilər.Evdən eşidilən qışqırıq səsi üçünü də diksindirdi.Cəld evə girdilər.Oqtay gördüyü mənzərədən dolayı şoka girdi.Hamı çaşqın halda Fuadla Rəsula baxırdı.Oqtay tez özünü ələ alıb uadın qolundan tutub kənara çəkdi.Fuad qızmış pələng kimi Rəsulun üstünə hücüma keçmək istəyəndə Oqtay onu kənara itələdi.
-Yetər!...Özünüzə gəlin artıq!..Mən sizi