n yerində daş kimi dayanması onun gözündən yayınamadı.
-Sən...Sən..niyə susursan?!...
-Sus!!!
Fuad tükürpədən səsdən qorxdu.Ətrafa baxmağa başladı.Bura sanki meşəlik idi.Ağaclar hər təərəfi əhatələmişdi.
-Get!!!
Fuad kürəyindən vurulan zərbəyə dözməyib yerə yıxıldı.Torpaq ağzına girdi.
-Sən adam kimi gəzə bilirsən ya yox?!...
Fuad əllərini yerə qoyub ayağa qalxdı.Burnu qanamışdı.Süzülən qan damcıları dodaqlarının üstünə tökülürdü.Əli ilə qanı sildi.Gözlərindən süzülən yaşlar gedikcə sürətlənirdi.
-Eee....Biz burda sizin ağılamağınız gözləyən deyilik...Marş!!!
İkisinin də çiyinlərindən kobudcasına tutub qarşılarındakı qaranlığa ddoğru irrəlilədilər.
Fuadla Rəsul bir-birlərinə qorxaq baxışlarla baxaraq udqunurdular.
Artıq 15 dəqiqədən sonra onlar balaca obyektin qarşısında dayandılar.Fuadla Rəsul başlarını qaldırıb qorxaq baxışlarla yuxarı baxdılar.
-Əşşi!...Girin görək də!...
Fuadla Rəsul arxalarından onlara dəyən zərbədən dolayı yerə yıxıldılar.Hər ikisinin də gözlərinə qaranlıq çökdü...
* * *
Ruslan qapını döydü.Atasının kədərli səsini eşitdi.
-Girin!
Ruslan əlini dəstəyə atıb dərindən nəfəs aldı.Gözlərini yumub açdı.Dəstəyi burub içəri girdi.
-Ruslan?!
Kamal yorğunluqdan dolayı səsi təəccüblü çıxdı.Kürəyini arxaya söykədib gözlərini Ruslana zillədi.
-Oğlum, nə olub sənə?!...
-Ata, səninlə danışmaq istəyirəm...
Oğlunun səsindəki kədərlə birgə aörını hiss edən Kamal ayağa qalxıb onun yanına gəldi.
-Oğlum, nəsə olub?...
Ruslanın dinmədiyini, baxışlarını məchul nöqtədən ayırmadığını görən Kamalın gözləri dəhşətdən böyüməyə başladı.
-Rəsul?!...
-Ata, sənin o başdan xarab oğluna heç nə olmayıb!...Amma ola bilər!...
Kamal Ruslanın əsəbdən titrəyən səsindən diksinib əlləri ilə onun üzünü özünə tərəf çevirir.Ruslanın baxışları vicdan əzabından yanırdı.
-Oğlum, qardaşınla dalaşmısan?!...
Atasının kədərli səsindən bir anlıq içi titrədi.Qolları ilə atasını qucaqladı.
-Ata....Rəsul xəstədir...
-Oğlum, mən nə edə bilərəm axı?!...Öz balamı öz