n çiyninə qoydu.Hər ikisinin də göz yaşları durmadan axırdı.
-Oqtay...
-Eşidirəm...
-Heç nə...Sadəcə səsini eşitmək istəyirəm...
-Humay, başa düşürəm...Aygünü öyrənmək istəyirsən, amma vaxt ver mənə...
Oqtayın güc-bəla ilə danışması Humayın içini yandırırdı.Başını qaldırıb Oqtaya baxdı.
-Sənin günahın yoxdur,Oqtay...Aygün hər nə edibsə,özü edib...Mən onu uşaqlıqdan tanıyıram...Doğrudur, sonra o məhəllədən kpçdük....15 yaşım olanda Londondan bir müddətliyə Bakiya buraxılmışdım...İllər sonra onu görəndə tanımadım...Sadəcə hal-əhval tutduq, vəssəlam...Məndən 2 yaş böyük olmasına baxmayaraq sanki mənə nifrət edirdi...Mən onun baxışlarınakı qəzəbi başa düşə bilmədim...Axı mən ona neyləmişdim?!...Ondan sonra onunla görüşməyə imkanım olmadı...Amma məni rahat buraxmayan nəsə var idi...Valideynlərim qəzada öləndə onunla görüşmək istədim, amma...
-Amma?!...
-Amma eşitdim ki, o, mənə nifrət edir...Axı niyə, Oqtay?!...Niyə?!...
-Çünki onda olmayan hər şey səndə var idi...
-Nə?!...Var-dövlətmi?!...
-Yox...Sevgi, dostluq, qayğı...Aygündən bunların heç biri yox idi...
-Oqtay,sən bunları haradan bilirsən axı?!...
-10 ildir ki, bilirəm...
Humay başını Oqtayın çiynindən qaldırıb gözlərinə baxdı.Oqtayın əlinin tərsi ilə onun yanağını sığalladı.Humay titrək barmaqlarını onun üzündə gəzdirdi.Aralarındakı məsafə getdikcə azalırdı.Göz-gözə...Nəfəs-nəfəsə...Hər ikisinin də gözləri yumuldu və dodaqları birləşdi.
* * *
-Fuad, getmə!...
Nərgizin yalvarış dolu nidaları Fuadı təkrar dayandırdı.Yumruqlarını açıb-bağladı.Gözlərini bərk yumub dərindən nəfəs aldı.
Nərgiz asta addımlarla ona arxadan yaxınlaşıb əlini onun kürəyinə qoydu.Fuad gözlərini açıb hirslə ona tərəf çevrildi.Qollarından tutub silkələdi.
-Nə istəyirsən, Nərgiz?!....NƏ?!...Yalanlarınla həyatımı məhv etdin!...İnan ki,əgər Oqtay olmasaydı, səni öz əllərimlə cəhənnəmə göndərərdim...
Nərgiz onun gözlərindəki nifrəti görəndə göz yaşları sel kimi axmağa başladı.Fuad ona nifrət dolu baxışlarla baxıb hirslə onu