onun sözünü yarımçıq kəsdi.-Atası ilə görüşmüsən?!...
-Baaooo...Rafiq, bu nə sualdır belə?!...Nəyimə lazımdır uşağın atası ilə görüşmək?!...Adam göndərdim gedib həll etdi...
-Uşaq nə oldu bıs?!...
-Bir ailəyə satdım...
Rafiq Qədirin kinayəli danışığından gözləri böyüdü.Asta səslə soruşdu:
-Satdım deyərkən?!...
-Narkomanla fahişəyə!...
Rafiqin gözlərini az qalsın hədəqəsindən çıxsın.Yıxılmamaq üçün əllər ilə stola dayaq verdi.Handan hana özünə gəlib güc-bəla ilə soruşdu:
-Və Ramil də bunu necə olsa da öyrənmişdi, hə?!...
-Oqtay ona çəkib,Rafiq!...Aç gözlərini artıq!...O, oyun oynayır..Atasının qisasıı ilə illərlə alışıb yanan birini burda nə saxlaya bilər axı?!...
Rafiq əyləşib başını əlləri arasına aldı.
-Qədir, neyləyəcəksən indi?!...
-Heç...Bu fotoları soxacam onun gözünə!...Görüm bu dəfə nə deyəcək?!...Amma anlamadığım bir şey var: Yanındakı cavan kimdir?!...
42-CI BOLUM
Oqtay maşını idarə edirdi.Tez-tez başını çevirib Humaya baxırdı.Humay yatmışdı.
"Humay, axı niyə?!...Niyə məni sevdin?!...Mənim ömrümə onsuz da az qalıb..."
Oqtayın gözündən süzülən yaşlar yanmış üzünə süzüləndə sanki iynə batırdı.
10 İL ƏVVƏL...
-Doktor, necə yəni?!...
Oqtay təəccüb dolu baxışlarını yaşlı həkimə ziillədi.
-Bəli, oğlum...Bu oğlan yaddaşının bir hissəsini itirib...
Oqtayın boğazı qurudu.Fuada baxdı.Gözləri dərinliyə çökmüşdü.
-Doktor, heçmi ümid yoxdur?!.....
Həkim kədərli baxışları ilə başını buladı.Əllərini belinə qoyub əsəblə palatada gəzməyə başladı.Hirsindən dodaqlarını gəmirirdi.
-Əslində var, amma...
Həkimin ümid dolu səsindən diksindi.
-Amma?!..
Həkim əlindəki qovluğu bir kənara buraxıb əlini Oqtayın çiyninə qoydu.
-Amma...illər sonra...
Oqtayın gözləri dəhşətdən böyüdü.Bədəni titrəməyə başladı.
-Necə yəni "illər sonra"?!....Doktor, siz nə danışırsınız?!...
Oqtayın səsi palatadan kənara gedib çıxdı.Həkimlər nələr baş verdiyini anlamırdılar.
-Oğlum, səs tonunu azalt!...
Oqtay ümidsiz baxışlarla Fuada baxdı.
-Oğlum, mənə inan!...Yaddaşı