Fuada baxdı.Artıq 2 gün idi ki, öz evində idi...
-Mən sənə hər şeyi öyrədəcəm, balaca qardaşım...Amma ilk öncə insan olmağı öyrədəcəm...
Oqtay hər dəfə bu mənzərəni yadına salanda gözündən ixtiyarsız olaraq yaş damcılanırdı.Sürəti artırdı...
Maşını holdinqin qarşısında saxlatdırıb endi.İri addımlarla Humayın kabinetinə qalxdı.

44-CU BOLUM
Qapını döymədən içəri girdi.
-Humay...
Humay başını əllərini arasına almışdı.Oqtayın narahat dolu səsinə başını qaldırdı.Gözləri yaşarmışdı.
-Oqtay...
Cəld ayağa qalxıb ona tərəf addımladı.Oqtayı bərk-bərk qucaqladı.
-Humay nə baş verib axı?!...
Oqtayın qüvvətli qolları onu qucaqlayanda sanki rahatlıq tapdı.Başını onun sinəsinə qoydu.
-Oqtay, sən niyə qarşılıq gözləmədən insanları xilas edirsən?...
Oqtayın Humayın üzünü ovucları arasına alıb gözlərinin içinə baxdı.
-Humay, mən yaxşılıq edərkən qarşılıq gözləmirəm...
-Fuadla Rəsulu xilas edərkən də?!...
-Fuad...
Oqtay onun adını çəkəndə üzü gülümsündü.
-O, mənim yaşamağıma, insan qalmağıma stimul verdi...Humay, sən məni Fuada görə çaöırmışdın....Nə baş verib?!...
-Fuadla Rəsul...Az qala bir-birlərinə girəcəkdilər....Əgər Nərgiz olmasaydı...
-Off...
Humayın dodaqları qaçdı.Oqtay ona qarşılıq gülümsədi.
-Nə olub,Humay?...
-Sənə şad xəbərim var...
Oqtayın gözlərinin içi gülürdü.
-Eşidirəm...
-Nərgiz Fuada qarşı boş deyil deyəsən...
Humay bunu deyib əlini Oqtayın üzündə gəzdirdi.
-Oqtay, bu üzlə nə qədər yaşaay bilərsən?!...
Humay soruşduğu sözə dərhal peşman oldu.Oqtayın buz kimi soyuq baxışları qarşısında idi.
-Humay, ölüm riski var...Həm də ki...
Oqtayın çətinlik çəkdiyini görən Humay onun üzünü özünə yaxınlaşdırdı.
-Oqtay, nə olub?!..
-Humay...Mənim ömrümə az qalıb...
Humayı ssanki ildırım vurdu.Bütün bədəni titrəməyə başladı.
-Oqtay...sən...nə...dedin?!...
Güc-bəla ilə dediyi sözlərdən sonra axmağa başlayan göz yaşlarını görmək Oqtayı məhv elədi.Humayı bağrına bərk basdı.
-Humay, bağışla mən bunu sənə demək istəmədim...Mən...
-Yox...Sən