yaşlarını barmaqları ilə sildi.
-Sənin günahın yoxdur, Humay...Tale belə gətirib...
-Əgər...
-Yox...Mən Fuadı tapanda ondan da beş betər vəziyyətdə idi...
-Sən nə demək istəyirsən?!...
-Aygünün düşdüyü ailə onu bal-yağ içində saxlamışdı...Doğrudur, azacıq kasıbçşılıq çəkirdilər, amma ...Fuad....
Oqtay ayağa qalxıb pəncərəyə tərəf addımladı.
-Axı niyə!...
-Nə niyə, Humay?!...Niyə Qədirin sevgisi alçaqlıqlar edib?!...Bilmirəm, bilmirəm....
Humay əlinin tərdi ilə göz yaşlarını sildi.Ayağa qalxıb Oqtayə tərfə addımladı.Oqtayın kürəyinə başını qoyux qolları ilə onu çiyinlərini qucaqladı.Oqtay gözlərini ağır-ağır yumdu.
-Oqtay, axı niyə?!...
-Bilmirəm, Humay...Sevgi insanı nələrə məcbur edə bilər?!...Yaxşılığa doğru, yoxsa pisliyə doğru?!...
-Amma sən...
-Mən?!...Mən atamın qisası ilə alışıb yanan biri idim o vaxt...Ta ki sənin şəklinlə qarşılaşana qədər...
-Sən əsl insansan, Oqtay..Sənin ölməyinə imkan verməyəcəm...
-Əngəl ola bilməzsən...
Humayın göz yaşları getdikcə sürətlə süzülməyə başladı. Oqtay ona tərəf çevrildi.Üzünü ovucları arasına aldı.
-Ağlama...
Humayın göz yaşlarını barmaqlarının ucu ilə silməyə başladı.Humay isə dayanmadan ağlayırdı.Oqtayın nəfəsini getdikcə üzündə daha yaxın hiss eləməyə başladı.Humayın gözləri ixtiyarsız olaraq yumuldu. Oqtay onun dodaqlaırndan öpməyə başladı.Humy buna qarşılıq verirdi...
* * *
-Qədir, adam kimi danış görüm!!!
Rafiqin yüksələn səsindən yerindən dik atıldı.Hirslə Rafiqə baxıb əlindəki sənədləri kabinetini bir küncünə dağıtdı.
-Rafiq, rahat burax məni!!!...
-Çox gözəl!...
Rafiq hirslə deyib qapını çırpdı.Qədir qızmış şir kimi kabinetdə gəzməyə başladı.Oqtayın dedikləri beynindən çıxmırdı.Kamera və dinləyici faktı onun gözünü əməlli-başlı qorxutmuşdu. Noutbukdakı proqram vasitəilə nə qədər çalışsa da işarə tapa bilməmişdi.
"Yaxşı, Oqtay!...Deməllli hər şeyi bilirsən?!... Lap sən deyən olsun!!!...Amma səni öz əllərimlə gəbərdəcəm!!!...Aygün faktını isə tamamilə aradan qaldırım da gör mənim nələrə