səmaya baxdı.
-Humay, Rəsul...
Nərgiz hiss etdi ki, əti ürpəşir.Humayın yanına gəlib dayabdı.Humayın bədənində bir sızltı keçdi.
-Bağışla, amma deyə bilərəm...Bu, mənim sirrim deyil..Oqtay mənim belə alçaqlıq etdiyimi bilsə, məni öz əlləri ilə cəhənnəmə göndərər...
Fuad güc-bəal deyib idırım sürətilə aşağı enməyə başladı.
* * *
Oqtay maşını yüksək sürətlə idarə edirdi.Yanında titrəyən Rəsul dodaqlarını gəmirirdi.
-Mən heç yerə gəlirəm...
-Gəlirsən!
Oqtayın soyuq və kəskin səsindən içinə titrəmə düşdü.
-Niyə, Oqtay?!...Niyə bunu edirsən?!...Öldür məni!...Görürəm ki, bunu hər şeydən çox istəyirsən...
Oqtay sürəti artırdı.Rəsul bunu görüb dəhşətə gəldi.Qorxudan bərəlmiş gözlərini Oqqtay zillədi.
-Sən neynirsən?!...
-Ağlım başımdadır, Rəsul...Sənin vaxtını azaltmaq istəmirəm...
Oqtayın dediklərindən daha da qorxuya düşən Rəsul ağzını açıb nəsə demək istəsə də, tezliklə qapatdı.
-Sənin müalicən...
-Mən xəstə deyiləm!!!
Rəsulun bağırtısı az qala qulaq batırırdı.Ancaq bu Oqtaya təsir göstərmədi.Sürəti artırdı.
-Səninləyəm,Oqtay!...
-Kar deyiləm!...
-Görürəm ki, deyilsən!...
Rəsulun kinayəli danışığına əsəbləşib sükanı bərk sıxdı.Cəld kəskin hərəkətlə maşını bir kənara sürüb saxlatdırdı.
-Bura bax, Rəsul...Nə qədər ki, mənim ağzımdan o murdar kəlmə çıxmayıb adam ol!...Aydındır ya yox?!...
Oqtayın gözlərindəki qəzəbi görən Rəsul qorxub udqundu...
* * *
Qədirlə Rafiq balaca obyektin qarşısında dayanmışdılar.Bura 2-cu depo idi.Hava getdikcə qaralmağa başlayırdı.İkisi də içəri girdilər.
Sakitçilik idi.Sanki bura min illər öncə tərk edilmişdi.Qədir əlini uzadıb işığı yandırdı.
Ətraf çıraqban oldu.Burada hər şey qara sellofonlara bürünmüşdü.
-Qədir, əminsən ki, Oqtay bunu heç bilmir?!...
Qədir əllərini cibinə salıb özünə əmin tərzdə gülümsündü.Rafiqin gözlərinin içinə baxdı.
-Əgər sən deməmisənsə, yox!
-Lənət şeytana!!!...Qədir, özünə əmin olma bu qədər!!!...Ona Oqtay Qurbanov deyərlər...
-Və?!...
-"Və"si yoxdur, Qədir...Oqtay sənə qarşı