ifritə?!...
-O..mənim...bacımdır...
Nərgiz şok oldu.Onsuz da böyümüş baxışlarla Humaya baxıb susdu.
-Hə, Nərgiz, Aygün mənim bacımdır...Oqtay bunu üzə çıxardanda belə mənə nifrəti durmadı...Bəyəm mənim günahımdır ki, onun varlığından indiyə qədər xəbərsiz idim?!...Valideynlərim günahkardır ki, onun yaşadığını bilməyiblər?!...Nərgiz, o Qədir alçağğı onu elə bir ailəyə verib ki, o ailə ancaq və ancaq nifrətlə yaşayır...
Nərgiz hələ də şokdan ayılmamışdı.Humayın göz yaşları damcı-damcı süzülməyə başlandı.
-Nərgiz, inanırsan, mən uşaqkən hiss edirdim ki, onunla bağlılığım var....Onun mənə nifrət dolu baxışlarından çəkinirdim...Anamın bəzən gecələr mənim başımın üstündə ağlamasını indi anlayıram...Valideynlərimin mənə bəzi qadağalar qoymasını indi anlayıram...
* * *
-Doktor, mən sözümü bir dəfə deyirəm!...İstəyir lap bağırsın, amma o müalicə almamış burdadan çıxmayacaq!...Aydındır, ya yox?!...
Oqtay əlləri ilə stola dayaq verib gənc həkimin gözlərinə baxdı.Həkim ağır udqunaraq başı ilə təsdiqlədi.
-Necə istəyirsiniz...
5 dəqiqədən sonra Oqtay palatay girdi.
Rəsul əynində xəstə geyimi ilə çarpayıda uzanmışdı.Əllərini balışın altına yığmış, ayaqlarını qarnına doğru qucaqlamışdı.Gözlərini məchul nöqtəyə zilləmişdi.
Oqtay pəncərəni açdı.Sərin külək üzünə əsdikcə sanki rahatlıq tapırdı.Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı.
-Niyə?!...
Oqtay səsə gözlərini açdı.Başını çevirib Rəsula baxdı.
-Nə niyə?!...
Spyuq səsdən sanki üşüdü.
-Niyə mənim sağalmağımı istəyirsən?...
Oqtay başını yellətdi.Zəhmli addımlarla gəlib stulda əyləşdi.
-Sənin bu axmaqcasına verilmiş sualı necə cavablandırım indi?!...Rəsul, mən də insanam, məni də anla...
10 İL ƏVVƏL...
-Cavan oğlan, bimirəm bu iyrəncliyi kim edib, amma fakt var...Bədənində zorakılıq əlamətləri aşkar olunub...Onu zorlayiblar...
Oqtay deyilən sözlərindən təsirdən çıxmamış ildırım sürətilə palataya girdi.Rəsul nifrət və qorxu qarışıq baxışlarla ona baxırdı...
* * *
Nərgiz sürücüyə haqqını ödəyib endi.Bura park