i ağır-ağır qapatdı.Humayın gözləri dəhşət və peşmançılıqdan böyüməyə başladı.Titrək əlləri ilə Oqtayın üzünə toxunndu.
-Oqtay, bağışla məni...İna ki, mən elə söz demək istəmədim...Heç özüm də bilmədin ki...
-Sus, Humay, sus...
Oqtay alnını Humayın alnına dayayıb gözlərini açdı.
-Humay, sevgi elə bir hissdir ki, insanı hər şeyə məcbur edər...Sadəcə düzgün zaman və məkan lazımdır ki, səni məhv etməsin...Qədir isə bunu gözləmədi...
-Amma sən gözlədin...
-Humay, mən o vaxt 20 yaşında idim...
-Bəs Qədir?!...
-O da...
-O zaman fərq nədədir?!...
-Bilmirəm ki...
Oqtay Humayın zərif əlini öz əlinin içinə alıb gözlərinə baxdı.
-Gəlirsən?!...
Humay anlaşılamaz və çaşqın baxışlarla Oqtay baxdı.
-Hara gəlim?!...
Oqtayıln gözləri gülürdü.Xəfif təbəssümlə gülümsündü.Humayın gözlərinin içinə bxaıb qulağına tərəf əyildi.
-Çox gözəl və özəl məkana...
Humay sevinclə gülümsəyib başı ilə təsdiqlədi.
-O zaman gözlərini yum...
-Yenə?!...
Humayın sevinclə təəccüblənməsi Oqtayın dodaqlarını qaçırtdı.
-Hə, yenə...Gözlərini yum...
Yaxşı...
Humay gözlərini yumdu.Oqtay onu qucağına aldı.
-Gözlərini açma...
-Oqtay, axı..
-Sus...
Oqtay ciddi səsə tonundakı zarafat nidalarını sezən Humay əlləri ilə onun boynunu qucaqladı.
-Yaxşı, Oqtay...Amma məni aldatsan....
-Mən niyə sənin kimi gözəi aldatmalıyam ki?!...
Oqtayın zarafat dolu nidaları Humayın üzünü güldürürdü.Gözləri hələ də qapalı idi.Oqtay addımlarını sürətləndirdi...
-Oqtay, axı...
-Şşş...
Oqtay qapıdan keçib Humayı zərif döşəməyə qoydu.Özü də yanında əyləşib qulağına pıçıldadı.
-Aça bilərsən...
Humay gülümsünüb gözlərini açdı.Gözlərinə inanmadı.Qarşılarda sanki balaca kinoteatr var idi.Ətraflarda yanan ətirli şamlar...Ətraflara səpilmiş qızılgül ləçəkləri...Bir tərəfdə isə sərin meyvə şirələri...Tüngül yeməklər..Qarşılarında isə yekə ekran...
Humay başını Oqtaya çevirib onun dodaqlarından öpdü.Oqtay da qarşılıq verdi...
* * *
Rafiq əlindəki sənədlərə baxıb stola buraxdı.
-Qədir, nəsə etməliyik, yoxsa