ə sükanı idarə ediərək digər əli ilə telefonu çıxardıb ekrana baxdı.Dodaqlarında hiyləgər təbəssüm yarandı.Zəngi qəbul edərək telefonu qulağına apardı.
-Eşidirəm,Oqtay...
-Əsl mən səni eşidirəm,Qədir...
-Dünən niyə telefonun qapalı idi?!,..
-Qədir, bax bu sənu heç maraqlandırmaz!...Aydındır?!...
Oqtayın kinayəli danışığına sadəcə gülümsündü.
-Yaxşı,Oqtay...Bu gecə son kartlar açılır...* * *
Nərgiz həyəcanla Humaya baxırdı.Humayı lap dəli kimi gülmək tutmuşdu.Kürəyini divana söykədib Nərgizə baxdı.
-Nərgiz,canım, sakitləş...
-Ay qız, nə sakitləşməsi?!...
Nərgizin səsindəki sevinc çalarlarını hiss edən Humay kinayəli gülümsündü.
-Nərgiz, nə olub sənə?...
-Mənə?...Heç nə, ürəyim...
-Aha...Mən də inandım...
Humayın hiyləgərcəsinə gülümsəməsini görən Nərgiz kürəyini rahatca divana söykədib asta səslə danışmağa başladı:
-Biz...
-Siz?!..
-Off,Humay, mənə elə baxma...Həı, mən və Fuad...
-Nəhayət ki, anladın!...
-Hə...Bilirsən,Humay, əslində mən onu sevirdim, sadəcə olaraq anlamırdım...
Humay əli ilə Nərgizin əlini qapatdı.
-Mən deyirdim axı, Nərgiz, yadındadır?!...
-Hə, bacım, yadımdadır...
Humay "bacım" sözünü eşidəndə üzü düşür.Nərgiz onun üzündəki sevincin kədərlə əvəzlənməsini görəndə narahat oldu.
-Nə oldu?!...
-Aygün...Oqtay onu dəlixanaya yazdırmaq istəyir...Mən nə edəcəm?!...
Nərgiz Humayın səsindəki ağrını hiss etdi.
-Humay,Oqtay məncə düz edir...
-Hə...Amma o mənim bacımdır axı...
-Nəsə baş verib?!..
Humayın gözləri çuxura düşmüşdü sanki.Baxışlarını məchul nöqtədən ayırmadı.
-Aygün mənə nifrət edir...Mənim bacım mənə nifrət edir,Aygün...
Humayın süzülən göz yaşlarını görən Nərgiz əli ilə onun çiyinlərini qucaqladı.
-O xəstədir, Humay...Oqtay nə edirsə, düz edir...
-Nərgiz, Rəsulla bağlı Oqtay, Fuad,Ruslan nəyi bilirlər?!...
-Humay, xahiş edirəm, o alçağın adını çəkmə!...Bilmirəm, bilmək də istəmirəm!...
-Amma hiss etdim ki, bu hər nədirsə,Rəsula ağır zərbbə vurub...
-Humay, mənim xətrimə, Rəsul söhbətini qapadaq!...Onsuz da