verib axı?!...
Ruslan da ayağa qalxıb atasının üzün baxdı.
-Ata, bağışla, amma bunu deyə bilmərəm...
-İlahi!...Axı niyə?!...Mənim oğlum nə edib?!...
-Bunu özü sənə deməlidir...
Kamal ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki, Ruslan cəld kabinetdən çıxdı.
-Bağışla mən, ata, amma mən susmağa məcburam!...
10 İL ƏVVƏL...
-Bura bax, Ruslan!...Susacaqsan! Eşitdin məni?!...
Qardaşının ona hirslə baxmasından bir anlıq qorxdu.Divarın küncünə qısılıb udqundu.Rəsul onun çiyinlərindən tutub silkələdi.
-Eşitdin məni?!...Su-sa-caq-san!!!...
Ruslan başın ilə təsdiqlədi.Qorxu dolu baxışlarını Rəsula zilləyib soruşdu.
-Bəs sonra?!...
-Sonrası yoxdur,Ruslan!....Sus!!!
Rəsul hirslə qardaşını divara sıxışdırıb gözlərinə baxdı.Ruslan onun gözlərindəki nifrəti görəndə titrədi.
Qapının açılması ilə Kamalın içəri girməsi bir oldu.Gördüklərindən dəhşətə gldi.Cəld Rəsulun qolundan tutub Ruslandan uzaqlaşdırdı.
-Oğlum, nə baş verib axı?!...
Rəsul Ruslana təhdidedici baxışla baxdı.Ruslan udqundu.Kamal Rəsula baxıb silkədi.
-Oğlum, nə baş verir?!...
İçəriyə həkimin girməsi ilə söhbət kəsildi.
-Doktor, mənə oğlumu xilaa edən adam lazımdır...
-Kamal bəy, o adam artıq burda deyil!....İki gün bundan qabaq oğlunuzla birgə gətirilən bir nəfərlə uşaqla birgə buranı tərk edib...
Kamal heç nə anlamırdı....
-Hər şey mənim ucbatımdan oldu...Mən axmaq gərək axşam qoymazdım ki, uşaqlar oynasınlar...
* * *
Oqtay tez-tez Humaya baxıb gülümsəyirdi.Sükanı idarə etməsinə baxmayaraq baxışlarını tez-tez yoldan yayındırırdı.
-Oqty, bəsdir mənə baxdın, yola bax...Allah eləməsin qəza ola bilər...
-Humay, mən bu yolları çox yaxşı tanıyıram..
-Aha...Mən də yaxşı tanııyram, amma bir dəfə az qalmışdı ki, qəza törədim...
-Bilirəm, mələyim...
-Sən yaman çox şeyi bilirsən, Oqtay...
-Bilməyim?!...
Oqtayın zarafatına Humayın dodaqları qaçdı.Oqtay da onun gülüşünə seyr edərək güldü.
-Yaxşı,Oqtay, hara gedirik?!...
-Bizə aid olan yerə...
-Yenə?!...
-Hə, mələyim, yenə...
Oqtay maşını