r versəm, ömrünün sonuna qədər saxlaya bilərsən?!...
-Əgər saxlamasam...?!...
-Səni öz əllərimlə məhv edərəm...
Fuad ağır udqunub Oqtaya yaxınlaşdı.
-Söz verirəm!...
Oqtay Fuadın gözlərinə baxdı.Qulağına əyilib pıçıldadı.Fuad heç anlamadı.
-İndi bu sözü ölənə qədər saxlayım?!...
-Hə!...Əgər saxlaya bilməsən, səni xilas etdiyim kimi məhv edərəm!...
-Onun başına gəldi, hə?!...
-Hə...Şükür elə ki, sənin başına gəlmədi...
-Mən nədənsə bəzi şeyləri xatırlaya bilmirəm...Axı niyə?!...
-Çünki belə lazımdır!...
-A!...Demək burdasınız, mənim canlarım...
Mehriban qapının ağzında dayanaraq onları sevgiylə seyr edirdi...

* * *
-Oqtay, camaat..
-Humay, bizdən başqa heç kim yoxdur...Həm də ki mən "Camaat nə deyər?!" prinsipi ilə yaşayanlardan deyiləm...
Humayla Oqtay qumluqların üzərində uzanmışdılar.Oqtay onun boynna zərif öpüşlər qondururdu.Humay hər öpüşdən məst olurdu.
-Oqtay, bir şey soruşmaq istəyirəm...
Oqtay başını qaldırıb onun gözlərinə badı.
-Soruş...
-Aygün...O, necə olacaq?!...
-Sağalacaq, narahat oma...Xalamla danışmışam...Almaniyanın ən peşəkar psixiatrları ilə ddanışıqlar aparıb...
-İndi bacımı ora göndərəcəyik?!...
Humayın səsi titrəyirdi.Gözlərindən süzülən yaşları Oqtay barmağı ilə silməyə bşladı.
-Ağlama...Sənə ağlamaq yaraşmır...
Bu zaman hər ikisinin telefonu zəng çaldı.İkisi də bir-birlərinə baxıb gülümsədilər.Telefonları çıxardıb ekrnabaxdılar.Kinayəli təbəssümlə bir-birlərinə baxdılar.
-Fuad...
-Nərgiz...
-Humay, o telefonu mənə ver!...
Humayın əlindən telefonu alan Oqtay cəld ayağa qalxdı.Hər 2 telefonu dənizə atdı.Humay onun hərəkətinə dəli kimi gülməyə başladı.
-Day belə yox ki!...
Oqtay bunu deyib ponun yanına gəldi.Əlini uzadıb dedi:
-Gəl...
Humay gülümsəməsini güc-bəla ilə kəsərək ona uzadılmış əldən tutdu.Oqtay qıvraq hərəkətlə onu qaldırdı.
-İndi?!...
Humayın təəəccüblə soruşduğu suala hiyləgər güülümsədi.
-Oqtay, sənin bu hiyləgərliyin sənə baha başa gələcək, xəbərin olsun...
Oqtay onu özünə daha da