r az kobud çıxdı.
-Salam, Humay xanım.Sizi narahat etdiyim üçün çox, çox, amma çox üzr istəyirəm,-xəttin o başındakı kişi səsi zarafatla cavab verdi.
Səs Humaya tanış gəlirdi.
-Ruslan?!-təəccüb və sevinclə soruşdu.-Sənsən?
-Yox, mən deyiləm.Məni göndəriblər Veneraya,-deyib gülməyə başladı.
Humay da güldü.
-Ay qız, əlbəttə ki mənəm! Bu nə sualdır verirsən mənə?
-Heç, Ruslan, sadəcə olaraq sənin çox darıxmışam.
-Hm! Mənim mələyim mənim üçün darıxıb?! Yaxşı, elə indi reaktiv təyyarə ilə sizə uçuram.
Humay bunu eşidib güldü.Oqtay üzünə düşən günəş şüalarının istisindən gözlərini açdı.Çevik hərəkətlə tumbanın üstündəki elektron saata baxdı.Saat 06:05 idi.
Yerində gərnəşərək çarpayıdan qalxdı.Vanna otağına getdi.
Vanna otağından çıxaraq şkafı qapısını açdı.Kostyumu götürərək çarpayının üstünə atdı.Güzgüdən özünə baxdı.
Üzünün sol tərəfi böyük çapıqla örtülmüşdü.Bu çapıq gicgahdan başlayaraq çənəsinə qədər uzanırdı.Sağ yanağında çuxura bənzər yara izi görünürdü.Alın hissəsi isə yanıq izləri ilə dolu idi...
Gözlərini bərk yumdu.Dərindən nəfəs alaraq gözlərini geniş açdı.Güzgüdəki əksi heç dəyişmədi.
Ağır addımlarla çarpayıya tərəf getdi.Əyləşib tumbanın üstündəki çərçivəyə baxdı.Çərçivəni əlinə götürdü.Orada onun atası ilə birgə çəkdirdiyi şəkil dururdu.12 il əvvəl çəkilmiş bu şəkildə o qədər yaraşıqlı görünürdü ki...
Gözlərinə qaranlıq çökdü.Çərçivəni titrək əlləri ilə tumbanın üstünə qoydu.Başını əlləri arasına aldı.Dərindən nəfəs alıb verməyə başladı.
"Axı niyə?! Lənət şeytana!!!NİYƏ?!..."
10 il idi ki, bu suallar onu rahat buraxmırdı.Kabus kimi hər yerdə onu təqib edirdi.
Başını qaldırıb gözlərini tavana zillədi.Udqunaraq gözlərini təkrar qapadı.Qapalı gözlərinin arasından süzülən 2 damcı göz yaşı buz kimi soyuq olan yanaqlarına istilik gətirdi sanki.
Cəld hərəkətlə çarpayıdan qalxaraq stulun başındakı idman formasını götürdü.Pəncərəyə yaxınlaşdı.Bugün hava çox gözəl idi.Başını inamlı tərzdə tərpədərək pəncərədən uzaqlaşdı.İdman formasını geyinməyə