başladı.
İri addımlarla pilləkandan enərək zala girdi.Sakitlik idi.Dəhlizə doğru getməyə başladı.Birdən nəsə yadına düşmüş kimi dayandı.Təzədən otağına qayıtdı.
Telefonunu kostyumun cibində unutmuşdu.Əlini cibə salıb telefonu götürmək istəyəndə diksindi.Telefonla bərabər kağız çıxartdı.
Kağız açıb baxdı.Dodaqlarında yaranan hiyləgər təbəssümlə gözləri parıldamağa başladı.Kağızı əlində bərrk sıxaraq aşağı enməyə başladı.İş stolunun arxasına keçib siyitməni açdı.Oradan bir qovluq çıxartdı. Qovluğu açıb baxmağa başladı.Kağızı qovluğa buraxaraq özünə əmin tərzdə gülümsündü.Qoxluğu qapadın təkrar siyirtməyə qoydu.Telefonunun idman şalvarının cibinə saləb dəhlizə getdi.İdman ayaqqabısını geyinərək balaca dolaba yaxınlaşdı.Dolabı açıb içəridən açar götürdü.
Qapının kilidləyərək evi tərk etdi.Yaxınlıqdakı stadiona doğru inamlı tərzdə addımlamağa başladı.
* * *
Kərim babanı sanki kimsə rahat yatmağa imkan vermirdi.Tez-tez yatağında qıvrılırdı.Gözlərini açıb yumurdu.əllərini başının altımda birləşdirib dodaqlarını çeynəməyə başladı.Narahat olduğu hiss olunurdu.
Cəld yataqdan durub oturdu.Başını əlləri arasına alıb saçlarını qarışdırmağa başladı.
"Yox!...100 faiz işin içində iş var!...Yoxsa Oqtay heç vaxt belə addım atmazdı..."
Ayağa qalxıb otaqda gəzməyə başladı.Əllərini belinə qoyub pəncərənin qabağına gəldi.
"Mən bunu aydınlaşdırmalıyam!...Bunu etməyə məhkumam...Amma necə?!...Oqtayın kimin tərəfində olduğunu necə öyrənim?...Ramil heç vaxt qisas atəşi içində yanan oğul böyütməzdi....Onun başına gələnlər oğlunun başına gələ bilər...Yox!...Mən burada sakitcə oturub tamaşaçı rolunu oynaya bilmərəm..."
Kərim baba narahat və həyəcan dolu baxışlarını tumbaya yönəltdi. Dəfələrlə udqunaraq gözlərini bərk yumub açdı.Dərindən nəfəs almağa başladı.Bütün bədəni titrəməyə başladı.
"İlahi!...Ya Rəbbim!...Yalvarıram...Mənə güc ver...!
Döşəməyə mıxlanmış ayaqlarını qaldıraraq çarpayıya tərəf ağır-ağır addımlamağa başladı.Çarpayıya çökərək bir müddət ruhsuz kimi tumbaya