a baxdı.Titrək əlləri ilə tumbanın ağzını açdı.Əlini uzadıb gözlərini yumdu.Üzü tamamilə gərginlik içində idi.
Tumbanın içindən qara qovluq çıxartdı.Key kimi qovluğa baxdı.Gözlərindən süzülən damcılar sanki vicdanını titrədirdi.
Qovluğu açıb oxumağa başladı.Gözləri az qala hədəqəsindən çıxırdı.Əlləri getdikcə daha da bərk titrəməyə başlayırdı.Qovluğu cəld qapadıb tumbanın içinə atdı.
Ayağa qalxdı.Key kimi harada olduğunu başa düşmürdü.Başını dəfələrlə silkələdi.Gözlərini geniş açaraq ətrafa baxdı.Dərindən nəfəs almağa başladı.
Yavaş-yavaş sakitləşməyə başladı.Əlini boynunun arxasına qoyub gəzməyə başladı.
Yan otaqdan gələn ağlaşma səsi sanki onu öünə qaytardı.Tez bir zamanda əynini dəyişib otağını tərk elədi.Yan otağın qapısını astaca taqqıldatdı.
-Gələ bilərəm,Sunay?-titrək səslə soruşdu.
-Kərim baba...Xahiş edirəm...Məni tək burax...-Sunay hıçqıra-hıçqıra dedi.
Qızım, mən girirəm,-ciddi səs tonu ilə deyib dəstəyi burdu.
Sunay döşəmədə dizlərini qucaqlayıb ağlayırdı.Kərim baba ona yaxınlaşıb diz üstə çökdü.
-Sunay, qızım, nə oldu sənə?
-Oğlum...oğlumu yuxuda gördüm,Kərim baba,-deyib daha da bərk hıçqırmağa başladı.
Kərim baba Sunayın başını bağrına basdı.Onun da gözlərindən isti yaş damcıları süzülməyə başlandı...
* * *
Humay könülsüz halda aşağı düşüb divanda əyləşdi.Günayı görüb azacıq gülümsədi.
-Günay, sabahın xeyir!
-Sizin də sabahınız xeyir, Humay xanım,-Günay geniş təbəsümlə dedi.
-Gəl yanımda əyləş.
Günay gülümsəyib əyləşdi.
-Necəsən?
-Sağ olun, xanım, yaxşıyam.Siz necəsiz?-narahat səslə soruşdu.
-Necə görünürəm ki?
-Bir az narahat kimisiniz,-sıxıla-sıxıla dedi.
-Fikir vermə...Sən danış...Universitetdə günün necə keçir?-soruşub gülümsündü.
-Hələlik hər şey öz axarı ilə gedir.
Humay onun cavabına gülümsədi.Amma fikri başqa yerdə idi.
Birdən darvazanın zəngi çalındı.Humay bir anlıq diksindi.Günay təəccüblə ayağa qalxıb qapıya doğru getməyə başladı.
-Günay, dur. Mən gedib baxıram.-Humay təlaşlı səslə qapını açdı.
Yuxarıdan addım