gözəl bilirəm ki, o, deyilənlərin tam əksidir...Nə olsun ki, üzü o vəziyyətə düşüb?...Amma onun elə qəlbi var ki...Mən bugün onun evinə getdim...Heç dəyişilməmişdi...
Tural Kərim babanın ağladığını görüb onu bağrına basdı.Turalın 21 yaşı var idi.Kərim baba onu uşaq evindən götürüb öz balası kimi böyütmüşdü.Kərim baba öz oğlu ilə qız nəvəsini 25 il əvvəl yanğında itirmişdi.Turalı övladlığa götürəndə uşaq 5 yaşında idi.Valideynləri onu atıb getmişdilər.Tural ömrü boyu Kərum babaya borclu idi...
-Yaxşı, Kərim baba, ağlama...
-Kərim baba,-Günay ağlaya-ağalaya evdən çıxıb yanına qaçdı.
-Günay, balam, nə olub sənə?
-Kərim baba, mənim xalamoğlu varmış,-deyib ona sığınaraq hömkürməyə başladı.
-NƏ?!-Tural heç nə başa düşmədi.-Necə yəni?!
-Xalam uşağı doğandan bir gün sonra əri onu satmışdı.
-İlahi!-Tural eşitdiklərindən dəhşətə gəldi.-Axı niyə?!
-Zəhrimar içkiyə görə!-Kərim baba nifrətlə deyərək qızı sinəsinə basdı.
-Kərim baba, sən bilirdin?-Tural asta səslə soruşdu.
-Oğlum, mən bu evdə baş verən hər şeyi bilirəm.
Günay daha da bərk hıçqırmağa başladı.
-Şşş...Sakitləş, mənim balam,sakitləş...
-Amma,Kərim baba, axı niyə? Uşağın nə günahı nə var?
-Qızım, sən hələ gəncsən...19 yaşın var...Belə şeyləri anlamaq üçün həyatı yaşamaq lazımdır...
Tural Kərim babaya baxıb gözləri doldu.
-Kərim baba!...
-Ağlama, deyib onu da bağrına basdı.
Kərim baba Turalla Günayı bağrına bərk basaraq ağlamağa başladı.
* * *
-Humay xanım, mənə adamyeyən kimi baxmayın!
-Nə istəyirsiniz?
-Sizə düşünmək üçün vaxt vermişdim. Əgər xatırlayırsınızsa!
-Mən isə demişdim ki, qəbul etmirəm. Bunu başa düşmək bu qədər çətindir, Oqtay bəy?
-Əsl siz başa düşməkdə çətinlik çəkirsiniz.Yaxşı, sizi narahat etdiyimə görə üzr istəyirəm,-deyib ayağa qalxdı.
Humay onun buz kimi soyuq baxışlarını görəndə içində bir titrəmə keçdi.Oqtay Humaya baxıb kinayəli gülümsündü.
-Humay xanım, siz nədən qorxursunuz?
-Anlamadım?
-Düz eşitdiniz...Nədən qorxursunuz?
-Oqtay bəy, bu dəqiqə buranı tərk