baxıb başını yellədi.Ayağa qalxıb onun yanına gəldi.Çiyinlərin qqucaqladı.
-Canım, sən qorxmaz qızsan, qürurlu qlzsan...Amma xahiş edirəm, ehtiyatlı ol....
-Narahat olma, canım mənim,-deyib gülümsündü.
-Şey...Yenə nə hiss etdin?-siruşub udqundu.
Nərgiz dodaqlarını gəmirməyə başladı.Pəncərədən uzaqlaşıb yerində əyləşdi.Başını əlləri arasına alıb baxışlarını stola dikdi.Nərgiz asta addımlarla ona yaxınlaşıb əlini çiyninə qoydu.
-Bacarmıram, Nərgiz...Bacarmıram...
-Canım, nə oldu axı?-Nəgiz təlaşlandı.
-Onun boza çalar gözləri məni təqib edir...Özünə əmin danışığı məni rahat buraxmır...
-Humay, sənə bir şey deməliyəm,-Nərgizin səsi titrədi.
Humay başını qaldrıb ona baxdı.
-Nərgiz, nə olub?
-Eyni şeyi mən də hiss etdim...
Humay təəccüb dolu baxışlarla Nərgizə baxdı.Artıq son olaylardan bir həftə keçmişdi.
Humay nə qədər çalışsa də, özü ilə bacara bilmirdi.Oqtayın dedikləri onu təqib edirdi,rahat buraxmırdı.Holdinqdən evə.Evdən-holdinqə.Bir həftə idi ki, bütün işçilə səfərbər olunmuşdular.
Kamal əlindəki harddiskə baxıb başını bulayırdı.Artlıq bir qərar vermək ərəfində idi.Həycanlı olduğu ilk baxışdan hiss olunurdu.Hər kəs ondan nə baş verdiyi soruşsa da cavab verməyib keçirdi.Kamalın özünü qəribə aparması hamını təlaşlandırmışdı.
Kamal düz bir həftədir ki, sanki vicdan əzabı ilə yaşayırdı.Heç kimi üzünə baxmadan işə gəlib-gedirdi.Hətta iclaslara belə qatılmaqdan imtina etmişdi.Humay onun bu halını iflasla bağlayırdısa, artıq belə düşünmürdü.
Kamal qapının anidən döyülməsinə diksindi.
-Girin!
Humayın içəri girdiyini görəndə boğazı qurudu.Bütün bədəni titrəməyə başladı.
-Kamal dayı, sizin nəyiniz var? xahiş edirəm, düzünü deyin!
-Qızım, bir şey deyil əslində...
-Kamal dayı, bəlkə də sizin üçün heç nədir, amma mənə maraqlıdır!
-Yaxşı, Humay...Amma ilk öncə əyləş...
Humay əyləşərək Kamala baxdı.
-Eşidirəm,Kamal dayı.
Kamal Humaya baxıb gözlərini bərk yumdu.Dərindən nəfəs alıb gözlərini açdı.
-Kamal dayı, xahiş edirəm,məni qorxutmayın,-Huma