təqib edirdi.
"Humay, özündən güc toplamaalısan!...O adamın sənin üzərində hökmranlıq etməsinə icazə vermə!..."
Öz-özünə təsəlli verməyə çalışsa da, gözlərindən süzülən yaş dayanmaq bilmirdi.Qalxıb çarpayının üstündə oturdu.Dizlərini əlləri ilə qucaqlayıb çənəsinə dayaq verdi.
Birdən astaca qapı döyüldü.Humay əvvəl diksinsə də, sonra sakitləşdi.Başını dzilərinin üstünə qoyub hıçqırığını boğdu.
-Rahat buraxın məni!
-Canım,-Nərgizin mülayim səsi eşidildi.-Mənəm...Aç qapını, lütfən...
-Nərgiz, xahiş edirəm, rahat burax məni,-deyib əlinin tərsi ilə göz yaşlarını sildi.
-Humay, bacım mənim...Xahiş edirəm, belə eləmə...
Nərgizin yalvarış dolu sözlərindən sonra ayağa qalxıb qapıya yaxınlaşdı.
-Təksən?-titrək səslə soruşdu.
-Hə, bacım, təkəm.
Humay gözlərini bərk yumub əlini dəstəyə atdı.Dərindən nəfəs alıb dəstəyi burdu.Nərgiz qapının ağzında dayanıb narahat baxışlarla ona baxdı.
-Keç,-asta səslə deyib gözlərini açdı.
-Humay,ağlama,-deyib onun üzünü əlləri arasına aldı.-Yalvarıram...Ağlama...Nə olar...
Nərgiz qapını kilidləyib çarpayıda əyləşdi. Nərgiz ona baxanda ürəyi ağradı sanki.O da gəlib Humayın qarşısında əyləşdi.Humay yenə dizlərini qolları qucaqlyın çənəsnə dayaq vermişdi.Baxışlarında bir sönüklük, bir ümidsizlik var idi sanki.
-Humay, yalvarıram...Bir söz de...Kimi istəyirsən söy-döy, amma danış...Səni belə görmək məni məhv edir...Humay, səninləəyəm, eşidirsən məni?-Nərgizin gözləri doldu.
Humay key kimi Nərgizə baxdı.
-Bacarmıram, Humay...Daha gücüm qalmayıb...Özümlə bacarmıram...Onun dediyi hər söz mənə iynçə kimi sancılır...Düz bir həftədir ki,onun sərt baxışalrı məni təqib edir...
-Humay,onun gücünü mən də hiss edirəm...
-Təkcə sən yox, Nərgiz...Onunla qarşılaşan hər kəs bunu deyir...
-Axı bu, necə ola bilər?!...Bir insan öz gücünü necə ətrafdakılara hiss etdirə bilər?! Bəlkə...Bəlkə o, cadu edib?!
Humay Nəərgizə narazı baxışlarla baxıb alnımı dizlərinə dayadı.
-Nərgiz, boş-boş danışma!...Nə cadusu?...
-Nə bilim...Onun yanmış və