edirəm:Sizin kimi qürurlu insan rast gəlməmişəm hələ!-Oqtay onun sözünü yarımçıq kəsdi.
-Mən sözümü bir dəfə dedim: Heç kimin yardım təklifini qəbul etməyəcəm!!! Sizinkinə gəldikcə isə,Oqtay bəy, incələməliyəm...Bilmək olmaz!-deyib ayağa qalxdı.-İndisə icazənizlə,-deyib uzaqlaşmağa başladı.
-Şey...Bağışlayın, içkiləriniz gəldi,-ofisinant quruyub qalmışdı.
-Nə qədər ödəməliyəm?
Oqtay məbləği ödəyib cəld oranı tərk elədi.Humay alnını maşının sükanına dayamışdı.Oqtay azacıq gülümsündü. Maşına yaxınlaşıb pəncərəni tıqqıltdatdı.
-Eşidirəm,-Humay maşından enərək dedi.
-Yaxşı, sizə kömək edəcəm, amma ilk öncə sualıma cavab verin: Niyə mənə inanırsınız?
Humay udqunub onun boza çalar gözlərinə baxdı.Bu sualın cavabını heç özü də bilmirdi...
* * *
Rəsulla pilləkanda qarşılaşdı.
-Off!!! Nərgiz, nə mənə elə baxırsan yenə?-bezgin səslə soruşdu.
-Heç,-deyib keçmək istədi.
Rəsul ondakı üzgünlüyü indi fərqinə vardı.Qolunda tutub soruşdu:
-Nərgiz, nəsə olub?
-Yox, sadəcə olaraq başım ağrıyır...
-Niyə?
-Rəsul, başına hava gəlib?! Mən nə bilim niyə ağrıyır?!...Xahiş edirəm, məni rahat burax!
Rəsul gücdən düşmüş əli ilə onun qolunu buraxdı.Nərgiz kabinetinə girib özünü kresloya buraxdı.Gözlərini yumdu.
"Aman Allahım!...Yalvarıram sənə, mənnə güc ver!..."
Çalınan telefon zəngindən diksinib gözlərini açdı.Cəld çantasından telefonu çıxardıb ekrana baxdı.Rəngi kağız kimi ağardı.Dəfələrlə udqundu.Gözlərini nömrədən çəkə bilmirdi.Bütün bədənin titrəyirdi.Əlləri titrədiyindən telefonu stola buraxdı.Dodaqlarını yaladı.Gözlərini dəfələrlə yumub açdı.Dərindən nəfəs almağa başladı.
Zəng isə ara vemədən çalınırdı.Nərgiz ayağa qalxıb pəncərənin qarşısına gəldi.Gözləri dolmuşdu.Yanaqlarına süzülən damcıları əlinin tərsi ilə sildi.İri addımlarla stola yaxınlaşıb telefonu əlinə götürdü.Zəngi qəbul edib gözlərini yumdu.
-Alo?!,-səsi titrəyirdi.
-Görüşməliyik!
* * *
-Humay xanım, mən sizin cavabınızı çox gözləməli olacam?
-Çünki sizə veriləcək cavabım yoxdur.-deyib maşının